Hoogmoed

Hoogmoed

Richard Hemker
Van Oorschot

Een nieuwkomer in een Ardeens dorp worstelt met het schrijven van een biografie en een trauma uit het verleden...

Chris Seutorius heeft zich teruggetrokken in de Belgische Ardennen. Hij is van plan om een monografie te schrijven over de Italiaanse filosoof Pico della Mirandola. Zijn werkzaamheden vorderen maar traag. Chris verdoet zijn tijd voornamelijk met terugblikken op zijn leven en de verbouwing van de oude pastorie die hij betrokken heeft. Ook het dorpsleven eist zijn tol.

In het omzien naar het verleden concentreert hij zich op de momenten waarop hij meende in te zien hoe een mens kan ontsnappen aan zowel het leven als de dood.

Deze momenten komen naar voren in een bontgekleurd relaas van liefde en dood, van vriendschap en verlies, van vrolijkheid en eenzaamheid, van schoonheid en lelijkheid. Steeds meer wordt duidelijk dat Seutorius van plan is om zijn volmaakte ontsnapping te realiseren.
Wie denkt dat schraalheid heerst in de Nederlandse letteren kan bij Hemker opgelucht ademhalen. Geen amechtig gehaast: Hoogmoed toont een schrijver die zijn taal tot in de finesses beheerst en die als geen ander een verhaal uit de doeken kan doen.

Het oordeel van de jury: "Hoogmoed is het romandebuut van Richard Hemker, maar stijl en structuur getuigen van een gerijpt schrijverschap. Centrale figuur in Hoogmoed is Chris Seutorius, een dertiger die zich dankzij een speling van het lot heeft kunnen terugtrekken in een voormalige pastorie in de Ardennen. Daar werkt hij met goede moed, doch niet al te voortvarend, aan een biografie van de vijftiende-eeuwse Italiaanse humanist Giovanni Pico della Mirandola, wiens werk nauw verbonden is met thema’s die ook in Hemkers vertelling een belangrijke rol spelen. Seutorius bouwt als nieuwkomer een klein maar niettemin vervullend bestaan op in het dorp. Toch weet hij geen moment echt los te geraken van zijn eigen verleden. Hij reflecteert op lang verdwenen vriendschappen, de ambities die hij en zijn schoolgenoten ooit koesterden en op de twee onvermijdelijkheden van het leven, liefde en verdriet, die hen overvielen. Zo uitgebeend als het plot is, neigend naar non-existentie, zo gelaagd en vol is de gedachtewereld van de complexe, onpeilbare Seutorius. Hemker schenkt de lezer het meest wezenlijke: een mens die probeert te leven."   

Vanaf maandag 10 april kan je hier met de Lezersjury discussiëren over de 5 boeken van de shortlist. 

Discussieer mee

135 reacties

Plaats een reactie

afbeelding van Peter Coppens
Peter Coppens
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Hoogmoed dus. Copieus alvast. Flirten met de overdaad bijwijlen. Vandaar de titel misschien. De leestekens gerantsoeneerd, het punt uitverkocht. Je moet kunnen. Je moet durven. Zinnen van een halve bladzijde, langer dan een gemiddeld hoofdstuk in Oksana. Lezen, herlezen en dan soms nog een derde keer. Het ontbreekt me ook aan geschiedkundige achtergrond om veel van de referenties naar de oudheid ten volle te doorgronden. Mijn beperking natuurlijk - dat heb je met een leken-lezers-jury :). Als vertier na een dag op kantoor bleek Hoogmoed lezen niet altijd even vanzelfsprekend. Maar wat kreeg ik er veel voor terug. Regelmatig blijven mijmeren bij de magie van zoveel aan elkaar geregen woorden waaruit, met wat moeite, een elegant huzarenstukje taalbeheersing opduikt, en dat terwijl het verhaal er niet bij aarzelt en stevig in zijn schoenen blijft staan. Daar kan ik alleen maar een verwonderde fan van zijn. Het verhaal zelf hoeft geen uitleg. Jullie lazen het ook. Wat mij opviel: je voelt al snel dat het slecht gaat aflopen. Het bewust geluk wordt net iets te duidelijk geëtaleerd. Wat ik van het einde vind, daar ben ik nog niet uit. Is er dan geen literair drama mogelijk zonder afsluitende zelfmoord van het hoofdpersonage?
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Hello Peter, misschien heb je mijn 'hulp' kreet gelezen maar de reactie van mij was reeds geplaatst voordat ik jou reactie had gelezen. Na jou lectuur zal ik doorzetten... Bedankt voor je enthousiasme (mijn desoriëntatie ligt dus aan mij...)
afbeelding van Peter Coppens
Peter Coppens
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Marc, Ik zie nu pas je "hulp" kreet. Als ik eerlijk mag zijn - als je na er na een half boek nog niets in las wat je de moeite vond, vrees ik dat het niet gaat komen. Zo gaat dat met boeken...of "les goûts et les couleurs". Maar doorzetten moet je wel. Dat is tenslotte waar wij leden van de lezersjury ons toe hebben verbonden :). Hopelijk vind/vond je er toch nog iets in.
afbeelding van Inge Galle
Inge Galle
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Even wat bevestiging geven: ik kan me in veel van jouw woorden goed vinden, Peter. Ik herken ook je 'ik ben er nog niet uit'-gevoel.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Net begonnen in "Hoogmoed" en na de eerste vijftig pagina's al fan. Hoop dat het zo blijft.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Ben vandaag ook begonnen in "hoogmoed". Maar ik ben nog niet helemaal overtuigd van het boek. Ik vind de personages voornamelijk verwarrend in sommige hoofdstukken zoals het hoofdstuk "klasfoto"worden ze een voor een opgesomd dat had voor mij niet gemoeten. Zo wordt het naar mijn menig eerder een warboel. Ook de voetnoten op pagina 42 en 47 hebben een storend effect op me. Het hoort niet echt bij een roman vind ik. Ik hoop dat het beter wordt.
afbeelding van Ann Bats
Ann Bats
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Hoogmoed is een erg gestileerd boek dat dieper graaft naar wat een mens drijft en vooral niet drijft, naar verlangen uit een ver verleden en een gebrek aan uitdaging naar de toekomst. Bij het lezen van Hoogmoed heb je zeker niet de indruk dat het hier om een debuutwerk gaat.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Je maakt me erg benieuwd Ann. :-)
afbeelding van Annemie Salu
Annemie Salu
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Ik voelde de koude van de vochtige Ardense pastorie, ik zag de tranerige ogen van de oude Waalse mannen waarmee hij kennis maakt in Vezoul voor mij, ik schudde mijn hoofd bij de hoogdravende emoties van de jonge Chris en heb de gedachten en daden van de oudere Chris gretig tot mij laten komen. Mooi, boeiend en een sfeer oproepend die ik niet goed kan omschrijven. Ik ga het nog eens lezen om het beter te vatten.
afbeelding van John Descamps
John Descamps
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Lichte kater. Ik heb zo een onbevredigd gevoel. Dit had een goed boek kunnen zijn als... . Het idee is prima: je krijgt telkens puzzelstukjes die naar het einde toe een geheel vormen. Je krijgt met mondjesmaat hapjes informatie voorgeschoteld. Alleen heb ik het gevoel dat hier minestrone opgediend wordt die je met een koffielepel moet eten. Je weet maar half wat je opschept. Aan het gedoe met zwevende tafels en de bizarre firma Kwast heb ik zo weinig. Ik kan me best voorstellen dat sommige lezers dat ingenieus vinden. Mij charmeert het niet. Ik vind ook het gebruik van in onbruik geraakte woorden eerder storend en geenszins erudiet. Waar ik dan een queeste verwachtte naar de persoon van Giovanni Francesco Pico della Mirandola blijf ik op mijn honger: de schaarse en soms onnauwkeurige informatie maakt me nauwelijks wijzer(Pico is niet gestorven op zijn 33e, leefde van 1463 tot 1494). En wat te denken van volgende zinsnede: Bijtel een glimlach,...(blz.231). Ik blijf er bij: het had een goed boek kunnen worden. Haal alle barokke zinnen eruit en herschrijf het in een leuk parlando. Weg met 19e-eeuwse woordenschat. Maak van de puzzel een weefmatje. Het geheel zal een leesbaar, genietbaar werkstuk zijn.
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Die zin die je aanhaalt op pagina 231 ("Bijtel een glimlach...") vond ik net mooi passen in de context, omdat ik het zo voor me zag hoe Chris zich moest forceren om een positieve indruk te maken bij de oude dorpeling. De manier waarop hij het beeld verhuisde was voor mij één van die luchtigere, humoristische passages uit het boek.
afbeelding van Eleonore De Laet
Eleonore De Laet
reageerde 7 maanden 6 dagen geleden
Ik vond ook "bijtel een glimlach" passend maar het is vooral omdat Chris eigenlijk zijn ouders voor de deur verwacht, niet de oude dorpeling.
afbeelding van John Descamps
John Descamps
reageerde 7 maanden 5 dagen geleden
Als de schrijver zo'n specialist in overjaars taalgebruik waarom schrijft hij dan 'bijtel' ipv 'beitel'?Historisch middeleeuws kun je zelfs geen 'bijtel' schrijven. De ij is restant van 'y', de 'ei' van 'ee'(in het Middelnederlands is de i een verlenging van de ee. Een West-Vlaming zegt 'beetel' of 'beitel'; dus 'ei'. Als een West-Vlaming 'bijtel' ziet, spreekt hij dat uit als 'bietel'. Zou deze superintellectualistische Noord-Nederlander dat gebruikt hebben als 'inside joke'? Very funny, of moet ik 'verrie funnie' schrijven.
afbeelding van Maria Leentje Hozee
Maria Leentje Hozee
reageerde 6 maanden 3 weken geleden
@ John. De auteur is duidelijk geen West-Vlaming die enkel een truukje hoeft toe te passen - eerlijk, ik pas het wel eens toe -. Beitel lijkt mij een 'dagelijks' woord, eentje waar je niet op zoekt en fout kunt schrijven. Spijtig. In een pdf-versie van Het smelt - eventjes volledig te downloaden als leesfragment - was er sprake van (nagel)veilen. In de gedrukte versie was dit netjes gecorrigeerd. Niks ergs, zo'n fout wel vervelend.
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 7 maanden 3 dagen geleden
inderdaad, die gebeitelde glimlach had met zijn ouders te maken, ik had een andere scène in mijn hoofd van het moment waarop hij met het beeld in de weer is en daarbij op een geforceerde manier zijn behulpzaamheid aan de oude dorpeling wil tonen.
afbeelding van Nicolette Peters
Nicolette Peters
reageerde 6 maanden 3 weken geleden
bij mijn weten zijn er 2 pico della mirandola's - neven: giovanni pico della mirandello 1463-1494 giovanni francesco pico della mirandola 1469/1470-1533
afbeelding van Peter De Roeck
Peter De Roeck
reageerde 6 maanden 2 weken geleden
Minestrone met een koffielepel... bedankt voor je analogie, John, die verwoordt wat ik ook vind. Je wordt gedwongen om de puzzel op te lossen volgens een stramien dat niet logisch aanvoelt, en mij alvast onbevredigd achterliet.
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Help! Ik ben nu ruim voorbij het midden van het boek en ik kan nog steeds de vraag niet beantwoorden waar de schrijver heen wil. Uiteraard heb ik er geen bezwaar tegen dat flashbacks en herinneringen opdoemen als men zich teruggetrokken, alleen, in een 'retraite-omgeving' bevindt doch, bij 'Hoogmoed' kom ik er niet toe te begrijpen wat de schrijver beoogt, voor ogen heeft, waar naartoe wil. Of ligt het aan mij en moet ik nog even doorzetten? Help!
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Help! Ik ben nu ruim voorbij het midden van het boek en ik kan nog steeds de vraag niet beantwoorden waar de schrijver heen wil. Uiteraard heb ik er geen bezwaar tegen dat flashbacks en herinneringen opdoemen als men zich teruggetrokken, alleen, in een 'retraite-omgeving' bevindt doch, bij 'Hoogmoed' kom ik er niet toe te begrijpen wat de schrijver beoogt, voor ogen heeft, waar naartoe wil. Of ligt het aan mij en moet ik nog even doorzetten? Help!
afbeelding van Peter De Roeck
Peter De Roeck
reageerde 6 maanden 2 weken geleden
Je moest nu eenmaal doorzetten omdat dat onze taak was :-) ...maar ik had je kunnen vertellen dat je op het einde van het verhaal waarschijnlijk het licht niet zou zien.
afbeelding van Inge Galle
Inge Galle
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Net uit. Na Oksana wel heel anders! In het begin was ik wat verward, het ging erg stroef en ik heb me moeten aanmanen om door te lezen. Ben dan opnieuw begonnen, en toen ging het vlotter: eens je gewend bent aan de specifieke stijl -lange archaïsche zinnen die me doen denken aan Latijnse teksten uit het middelbaar, om via naamvallen de functies van de woorden te ontrafelen en zo de zinsconstructie te onthullen-, dan lukt het beter. De sfeer is eerder bedrukt. De 'blije momenten' gaven me geen gevoel van vrolijkheid, de bedruktheid blijft over alle hoofdstukken heen wat hangen. Ergens geeft het me de indruk dat het een reeks herinneringen en overpeinzingen zijn van een hoofdfiguur met manisch-depressieve neigingen. Eens ik het einde zag aankomen -de 'clou' waarmee meermaals een boek wordt afgesloten- verloor het voor mij een beetje aan waarde, al was ik wel benieuwd naar de opbouw naar dit ultieme moment. Blij dat ik het heb gelezen, maar het is zeker geen boek dat iedereen zal weten te appreciëren en dat ik dus niet aan veel mensen kan aanbevelen. Ik kreeg herinneringen aan De Elzenkoning tijdens het lezen. Ik kan nog niet precies formuleren waarom allemaal, maar het beviel me wel beter dan Oksana. Op naar nr 3...
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Kan u even duiden waarom u aan "De Elzenkoning" moest denken mevrouw Galle? Ik zit nu ongeveer halverwege het boek en mij is het niet opgevallen.
afbeelding van Inge Galle
Inge Galle
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Ik denk voornamelijk door de algemene sfeer. De herinneringen kwamen in me op toen ik las over het bos, de zoektocht naar zichzelf, het vernoemen van Christoforus - hij die Christus draagt, als een hoogmoedig plan. De naamgeving zal wel niet toevallig zijn, denk ik dan, en die komt ook voor in het werk van Tournier. Ik heb ook het gevoel dat Chris twee 'kanten' heeft: de blije en de neerslachtige, de hoogmoedige en de pessimistische, degene die naar de toekomst kijkt en degene die gevat zit in het verleden. Tegenover zijn vrienden probeert hij loyaal te zijn, maar door een hapering in zijn sociale vaardigheden lopen de amicale relaties stuk.
afbeelding van Lutgart Van Den Bergh
Lutgart Van Den...
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Ik ben begonnen in Hoogmoed. Het vraagt in het begin geen hoogmoed maar moed en geduld om verder te gaan. Na 60 blz begin je de taal en verteltrant te appreciëren. Ik moest zelfs monkelen na Flo || met het het afreageren van Seutorius, vooral op zijnvriend en zijn zogenaamde slechte adem op het einde van het hoofdstuk. De taal doet me soms denken aan Bosmans maar met minder humor: het bombastische van de gymnasten die ondanks hun allusies op en discussies over hun klassieke studies toch lekker met elkaar op de vuist gaan als ze in hun eer geraakt zijn. Ze verbeelden zich heel wat te zijn (hoogmoed!) en het blijven schooljongens zoals zovele anderen. Ben benieuwd voor het verloop. Ik kan nog niet echt oordelen.
afbeelding van Lutgart Van Den Bergh
Lutgart Van Den...
reageerde 7 maanden 3 dagen geleden
Niet Bosmans maar Bomans.. Die verrrekte spellingcorrector kent alleen Bosmans, en geen Bomans. Spijtig!
afbeelding van Erna Plaisier
Erna Plaisier
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Het duurde zo'n 70 blz lang voordat ik er echt zin in kreeg! Ik hou van boeken die me uitnodigen om zinnen te herlezen, om te genieten van de metaforen, de stijl, het taalgebruik. Maar naar mijn gevoel doet deze schrijver teveel moeite en dat werkt vermoeiend. Het beterde wel naarmate het boek vorderde of werd ik het gewoon? Hij is virtuoos in zijn taalgebruik. Ik genoot van de sfeerbeelden in en rond de pastorie, zijn mooie scènes, maar ...het boek kon mij niet inpalmen. De stijl, de plot,... Het boek ligt mij niet. Misschien ben ik een ongeduldig lezer...
afbeelding van Eline Yoshimi
Eline Yoshimi
reageerde 6 maanden 2 weken geleden
Mooie motivatie ik blijf ook met dat gevoel achter.
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Laat me allereerst vertellen dat ik Hoogmoed geen gemakkelijk boek vond, ik heb het gezien de omstandigheden veel te snel moeten lezen en het verdient minstens een tweede lezing. Mijn eerste indrukken waren niet positief, het duurde zeker 60 pagina's voordat ik me kon verzoenen met het personage en zijn denkkader, dat ik als geforceerd intellectualistisch aanvoelde. Maar na een tijdje doorlezen kwam ik langzaamaan binnen in zijn ideeënwereld en daarna kon ik niet meer stoppen met lezen en geraakte ik tenslotte helemaal betoverd. Ik merkte dat alles wat ik al gelezen had en moeilijk kon bevatten, zich regelmatig op een andere manier herhaalde en hoe langer ik doorlas hoe meer ik er iets van begon te snappen. De auteur haalt er heel veel literatuur, kunst, filosofie, theologie, religieuze symbolen, mythologie... bij en er bleven onbegrijpelijke passages langskomen met veel moeilijke woorden, maar dat stoorde niet meer, omdat de essentie wel kwam bovendrijven. De Daimon, de Demiurg en de Tomba del Tuffatore zullen mij vanaf nu altijd bij blijven. In korte hoofdstukjes gaat het afwisselend over zijn huidige bestaan tussen de dorpelingen en geeft hij inkijk in zijn jeugdjaren, zoals een oude man dat doet, iemand die zijn leven als afgerond beschouwt en ervaart dat alles wat het leven zinvol maakt tot het verleden behoort. Chris Seutorius moet een vreemde, wat zonderlinge student geweest zijn. We lezen over verloren vriendschappen en zijn grote liefde voor Flo. Het gaat hem daarbij niet zozeer om het meisje of de vrouw Flo, hij koestert de momenten die hij met haar beleefde in de duinen als ankerpunten uit zijn bestaan, omdat hij er op dat moment toe in staat was zijn lichamelijke opwinding te sublimeren tot iets hogers - dat waarnaar hij al van kindsbeen af op zoek is, namelijk een manier om zichzelf binnenste buiten te keren, de omgekeerde hoogtevrees – die hij voor het eerst voelde toen hij als kleine jongen met zijn moeder aan een bushokje moest wachten na bezoek aan het pas opgeleverde zwembad. Dit was zijn eerste kennismaking met de Daimon, die verder centraal staat in Hoogmoed. We vernemen op wikipedia dat de Daimon in de Griekse mythologie een wezen is dat ergens tussen goden en stervelingen in staat. Chris heeft het er herhaaldelijk over dat hij buiten zichzelf wil treden, in het geheel wil opgaan, wat betekent dat hij niet leeft en niet dood is. "Mijn ambitie is juist om niet te sterven, maar dat kan alleen als ik erin slaag de manier te vinden om niet te hebben geleefd." Zijn jeugdvriend Dimitri is hier misschien in geslaagd, toen hij in zee verdween, Chris zal dit nooit te weten komen. Fysieke inspanningen en uiterste concentratie (het eindeloos inoefenen van moeilijke pianostukken van Scarlatti) helpen Chris om het leven enigszins draaglijk te maken, maar ook niet meer dan dat. Vreugde schept hij er niet uit, gedoemd als hij is om niet in staat te zijn het leven te nemen voor wat het is en het gewoon te leven. Zijn jeugdvrienden en ouders geraken vervreemd en begrijpen niet waarom Chris zich niet gewoon bijeen pakt om eindelijk als een normale mens iets van zijn leven te maken. Zijn vader, een wiskundig tekenaar, onderneemt toch een poging. Hij vertaalt Chris’ obsessie voor het pentagram als ultiem wiskundig symbool in een “kunstwerk”, waarin hij zijn zoon als een koppige ezel verwerkt in een reeks pentagrammen. Uiteindelijk maakt hij de essentie zichtbaar, zonder dat hij zich daarvan bewust is. Chris ziet namelijk geen ezel maar de Tuffatore, die hoogmoedige duiker die de oneindigheid uitdagend tegemoet durft springen – een figuur die hem mateloos fascineert. Dit klinkt weer allemaal hoogdravend en esoterisch, maar toch neemt de auteur mij, nuchtere lezer, mee op sleeptouw. Er passeert veel humor, die vooral te maken heeft met de onbehouwen manier waarop Chris de schijn van een normaal leven "acteert" in zijn contacten met enkele dorpsbewoners en met zijn ouders. Dan doet hij gewoon mee met hun, in zijn ogen banale, dagelijkse routines, maar af en toe valt hij uit zijn rol en dat leidt tot grappige scènes. We komen ook prachtige beeldspraak tegen, of wat denk je van deze, geformuleerd na het openen van een oude fles wijn die zijn smaak verloren heeft: " De krachten zijn uit de wijn gevloeid. Je ziet het wel bij oude mensen, een huid die haast jong lijkt, flinterdun perkament, doorzichtig als een strakgespannen vlies over het gebeente." Achteraf besefte ik dat het boek in het begin zo moeilijk leesbaar is omdat de auteur alles door elkaar laat lopen in tijd en ruimte. Hij haalt dingen aan die ik aanvankelijk niet kan volgen, maar die nadien uitgebreider terugkomen. De auteur gebruikt ook regelmatig de "hij" vorm en de "ik" vorm door elkaar, soms zelfs in één en dezelfde zin (vb. de eerste zin op pagina 122). Hoogmoed van Richard Hemker is een fascinerende roman, die mij bovendien zeer benieuwd maakt naar hoe de auteur zelf in het leven staat. Gaat het enkel om een personage, een fase uit zijn eigen leven die hij ondertussen heeft achtergelaten of is er meer met hem aan de hand? Zie ook mijn iets uitgebreidere blogpost: http://karlaleest.blogspot.be/2017/04/hoogmoed-van-richard-hemker.html
afbeelding van Marie Schotte
Marie Schotte
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Hoogmoed uitgelezen.. Voor mij waren het ook de eerste zestig bladzijden die echt volhouden was...! Ik vond het te geforceerd om mooie zinnen te krijgen. maar plots na die zestig bladzijden begon ik meer en meer in die pastorie te kruipen. Ik vond het lezen plots gewoon veel aangenamer en ik ben nu al zeker dat ik het boek gewoon moet herlezen want ik wou soms echt even met Chris praten...
afbeelding van Samantha Scherps
Samantha Scherps
reageerde 7 maanden 5 dagen geleden
Ik ben ook in hoogmoed bezig (nog maar 30 bladzijden ver) en ben heel blij om te horen dat vanaf een bepaalde pagina het lezen vlotter gaat! Ik kijk daar alvast naar uit! Leuk dat je uiteindelijk toch positief over het boek denkt!
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Mijn 'hulp' kreet van een vorig commentaar mag je negeren. Het lag aan mij. Ik ben herbegonnen maar heb veel trager gelezen, veel trager en plots was ik niet zozeer in het verhaal maar in het hoofd van de hoofdpersoon. Dit boek vergt traag lezen, sommige passages zelfs luidop en plots zie ik veel meer. Ik begin eindelijk te genieten van het boek. ..
afbeelding van Marie Schotte
Marie Schotte
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Dag Marc.. Ben u toch benieuwd wat je er nog van vond!!
afbeelding van Ulrike Teurelincx
Ulrike Teurelincx
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Ik heb hoogmoed net uit. Ik heb er zowel goede als slechte ideeën aan over gehouden.. De eerste 100 pagina's moest ik me erdoor worstelen, en dacht ik (hopend) dat het gewoon een lange aanloop was, tot het eigenlijke verhaal. Het desoriënterende van deze eerste pagina's/heel het boek vond ik net wél leuk. Je hebt de keuze om telkens terug te bladeren naar een vorig hoofdstuk en het nu wel te snappen, of het boek eens te herlezen. Want dit moet je doen om het in zijn geheel te snappen, anders gaat er veel verloren. Maar net door deze desoriëntatie verwachtte ik er te veel van. Vaak als schrijvers dit doen, gebruiken ze deze techniek omdat er een groot mysterie op je ligt te wachten. En dat was hier helemaal niet het geval. De enorm lange beschrijvingen waren af en toe goed gevonden en mooi (bv op p111) maar veel vaker wisten ze mij absoluut niet te raken, en verveelden ze me zelfs. Filosofisch mijmeren kan me soms echt smaken, maar hier was het zo dicht en ontoegankelijk, als ook alomtegenwoordig dat het me begon te irriteren. Het leek soms alsof de auteur niet echt wilde dat de lezer het snapte. Het onderwerp vind ik zeker niet slecht, maar ik blijf zitten met het idee dat als de uitwerking op een andere manier was gebeurd, er veel meer uit te halen was.
afbeelding van Leon Vos
Leon Vos
reageerde 7 maanden 1 week geleden
"Hoogmoed" net uit. Getroffen door stijl en taal van de auteur: zeer authentiek, met een woordkeuze en zinsbouw waar veel aan gewerkt is, maar die toch soepel blijven. Soms komt overdadigheid om de hoek gluren: te lange zinnen, te moeilijke beelden waarin de auteur zijn stielkennis wil etaleren. Aangenaam blijft de geestige formuleertrant die ervoor zorgt dat er ook in de moeilijkste passages voldoende lucht zit. Ik ,heb de indruk dat een deel van de inhoud me nog ontgaat en een tweede lezing dringt zich op. Da
afbeelding van Leon Vos
Leon Vos
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Seutorius is zoals zovelen op zoek naar zin en betekenis van het leven, en het lot - letterlijk - helpt hem in die zoektocht. Niet duidelijk is of hij dat ook gevonden heeft. De verwijzingen naar filosofie en geschiedenis maken het boek een bron van kennis, en nodigen uit tot opzoekwerk en nadenken. In die zin is het een rijk boek; stijl en taalgebruik maken het bovendien tamelijk uitzonderlijk in de Vlaamse en Nederlandse literatuur, wat op zichzelf een bonus vormt. Een verrassing!
afbeelding van André Desmet
André Desmet
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Beste collegae lezers, mag ik jullie allen een schitterend paasfeest wensen. Hoogmoed. Eerste lezing. Als het in het kader van deze lezersjury niet mijn plicht geweest zou zijn om vol te houden, had ik het boek wellicht niet helemaal uitgelezen. Van Richard Hemker had ik nog nooit gehoord, zijn werk was mij onbekend. Na wat googelen kwam ik te weten dat hij zes jaar aan deze roman heeft gewerkt en zorgvuldig aan een beperkt oeuvre breit. Ik denk dat hij ook voor een zeer beperkt, publiek schrijft... Dat mag natuurlijk, niet alles moet in hapklare brokken worden gepresenteerd, er wordt al pulp genoeg gedrukt. Ik bewonder de taalbeheersing van de auteur, zijn vermogen om complexe volzinnen te produceren. Ik hou ook van de ingehouden ironie waarmee hij naar de mensen en het leven kijkt. Maar hij koketteert ook graag met zijn eruditie. En de terugblik op de zoektocht van overspannen jongeren naar hun identiteit en de zin van het leven, is naar mijn smaak te uitgesponnen, op de duur begon het me te vervelen. Ik geef toe: wegens geen Grieks-Latijnse scholing zou ik heel wat opzoekingswerk moeten doen om alle verwijzingen naar figuren uit de klassieke tijd en hun relevantie voor het verhaal, te kunnen plaatsen. Ik heb dat speurwerk niet gedaan. Misschien kom ik er toch toe bij een tweede lezing.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Ik zou het ook niet volledig gelezen hebben moest mij het niet zijn opgedragen. Ik had ook nog nooit gehoord van de schrijver. Dit boek is te moeilijk geschreven en soms ver gezocht volgens mij. Ook fijne paasdagen voor jou :)
afbeelding van Lore Blindeman
Lore Blindeman
reageerde 6 maanden 2 weken geleden
Ik sluit me hier ook bij aan! Als ik geen jurylid was, stond het boek al lang terug in de kast ..
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 7 maanden 1 week geleden
"Hoogmoed", een boek dat me niet heeft kunnen bekoren. Vooral met de flashbacks had ik moeite om te volgen. Het heden in de pastorie lukte beter.Moeilijke schrijfwijze. Ook de voetnoten die in het verhaal kwamen vind ik niet toepasselijk voor dit type boek. Niet echt een aanrader.
afbeelding van Stijn Smet
Stijn Smet
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Erg 'erudiet' en 'eloquent' geschreven, wat vakmanschap toont. Los daarvan lijkt het overdadige taalgebruik eerder patserig en mis ik een intrigerende verhaallijn om het tot een boeiend boek te verheffen. Doet me een beetje denken aan iemand die aan je tafel zit op een trouwerij en het eerste kwartier erg interessant lijkt, maar waar je na een half uur van hoopt dat hij even zijn kop houdt omdat iedereen zijn bel al heeft doorprikt.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Hoogmoed bijna uit. En wat een boek! Zoveel thema's en punten van discussie. Zeker een kanshebber voor mij. Ik ben benieuwd naar het einde.
afbeelding van Nic Verdonck
Nic Verdonck
reageerde 7 maanden 1 week geleden
Wat was ik blij gisterenavond dat het er op zat en dat ik Hoogmoed van Richard Hemker naast me neer kon leggen. De avond van te voren was ik gestopt met lezen na hoofdstuk 1 en dacht dat als ik dit boek in de bibliotheek had uitgeleend ik echt niet verder meer zou lezen. Collega-lezers schreven dat ze na het eerste hoofdstuk, beter in het boek konden komen, dus startte ik vol goede moed. Toen ik na een paar bladzijden al weer mijn tablet hamoeten boven halen en de betekenis
afbeelding van Nic Verdonck
Nic Verdonck
reageerde 7 maanden 6 dagen geleden
Sorry, maar hier ga ik verder Toen ik na een paar bladzijden al weer mijn tablet moest boven halen om de betekenis van "demiurg" , "sequentieel" "incubus" "hexagonaal" en "filister" te weten te komen en constateerde dat hier ook veel simpelere woorden voor bestonden, hoefde het voor mij eigenlijk niet meer. Toch heb ik het boek uitgelezen maar het was voor mij een hele opdracht ! Gelukkig liggen er nu nog twee boeken waarvan ik zeker weet dat ik er veel leesplezier aan ga beleven.
afbeelding van Cindy Roelants
Cindy Roelants
reageerde 7 maanden 6 dagen geleden
Ik vind dat ook dat de schrijver moeilijke woorden gebruikt ipv het simpel en leesbaar te houden.
afbeelding van Bernadette Rutjes
Bernadette Rutjes
reageerde 6 maanden 3 weken geleden
Helemaal mee eens. Ik vond het echt een opgave om dit boek te lezen en als ik niet in de lezersjury had gezeten had ik het niet uitgelezen en dat gebeurt me niet vaak. Ik 'moet' een boek van mezelf altijd uitlezen. Maar dit was zo ingewikkeld door het gebruik van veel te lange zinnen en moeilijke woorden waardoor ik me niet meer op het eigelijke verhaald kon concentreren. Ik ben blij dat ik het uit heb en aan een nieuw boek kan beginnen...
afbeelding van Cindy Roelants
Cindy Roelants
reageerde 7 maanden 6 dagen geleden
Ben begonnen aan Hoogmoed, maar ik moet zeggen dat de eerste 60 bladzijden mij al niet echt bekoren. Ga het wel verder lezen want dat hoort zo bij een lezersjury, maar tot nu toe niet echt mijn favoriet. Misschien dat de volgende bladzijden mij meer kunnen bekoren.
afbeelding van Florence Demarey
Florence Demarey
reageerde 7 maanden 6 dagen geleden
Boek nummer twee: Hoogmoed. Ik zit momenteel aan pagina 77 en moet zeggen dat ik het een hele opgave vind nog verder te lezen. De zinsbouw in dit boek vind ik heel vermoeiend, iedere zin minstens drie keer opnieuw lezen is blijkbaar niet aan mij besteed. De dialogen van een jonge Chris zijn voor mij alles behalve realistisch en ik heb het gevoel dat dit boek enkel toegankelijk is voor mensen die een scholing in Latijn gekregen hebben. Ik ga mijn best doen dit boek uit te lezen (is nu eenmaal mijn taak als jurylid) maar normaal gezien had ik dit boek al definitief dichtgedaan. Misschien, ik hoop er alvast op, kan ik mijn mening nog bijstellen naarmate het boek vordert.
afbeelding van Caroline Van Holme
Caroline Van Holme
reageerde 7 maanden 6 dagen geleden
Ik lees overal een beetje wat ik eigenlijk ook al dacht, gelukkig. Af en toe waan ik me in Vezoul, misschien wel aan een tafeltje in Aux Armes de Luxembourg, of in de pastorie achter de gordijnen. Maar tussen de leerlingen van het Roccocollege voel ik mij minder thuis; getormenteerde jongeren beschreven in getormenteerde zinnen.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 7 maanden 6 dagen geleden
Volledig mee eens.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 7 maanden 5 dagen geleden
‘Hoogmoed’ is uit en ik ben met een dubbel gevoel achter gebleven. Enerzijds heel erg genoten van deze filosofische roman, anderzijds een beetje gefrustreerd dat ik het niet dadelijk een tweede maal kan lezen vanwege de deadline op 11 mei. Dit lijkt me echt een boek dat je door het te herlezen telkens meer en meer gaat waarderen. Het boek is schitterend van constructie, verdeeld in drie grote delen, telkens met korte hoofdstukken. Dat zorgt mede voor een snel leesritme. En dat is nodig want de schrijver springt nogal van hier naar daar en dus kreeg ik niet snel het gevoel dat ik wist wat Chris Seutorius overkwam. De flashbacks naar zijn jeugd, afgewisseld met belevenissen in het heden hielden me bij de les. Verschillende verhalen komen immers bij elkaar. Het verhaal van Chris in zijn pastorij waar hij zich toelegt op de studie van het leven van Pico della Mirandola, maar daar niet erg mee opschiet. Het verhaal van zijn jeugd, met de onbeantwoorde liefde voor Flo, zijn vriendschap met Panos en het tragische levenseinde van Dimitri van Aden. De beschrijving van het dorpje in de Ardennen (blijkbaar fictief want niet gevonden op welke kaart dan ook) is sfeervol en realistisch tot de kleine dorpsvetes toe. Ik was ook erg gecharmeerd van het idee van de figuur Aloïs Kwast. Een brief die dertien jaar later aankomt is tegelijkertijd toekomst én verleden. De vaak humoristische scènes maken de ernstiger thema’s een beetje luchtiger. Want het is niet niks, de zoektocht van Chris. Hij zoekt zijn ‘daimon’, dat mythische wezen tussen goden en mensen. Zo menselijk is die zoektocht naar geluk. Hij komt uiteindelijk tot het besef dat alleen het durven springen in de eeuwigheid, een ‘’truffatore” zijn, de weg is naar zijn ‘daimon’ volgens mij. Het gegeven van het pentagram en de perspectieflijnen zitten niet zomaar in het boek. De betekenis van het pentagram kan ook de zoektocht naar Goddelijke Kennis zijn, een interessant idee wanneer de vader van Chris hem een tekening maakt die bestaat uit diverse pentagrammen die een trappende ezel voorstelt en Chris er de Truffatore in ziet. Hemker giet alles in mooie beeldspraak. Het vertelperspectief verandert ook voortdurend en daar hield ik wel van. Vond ik dan géén minpunten in het boek? Zeker wel. De talloze verwijzingen naar de klassieke Griekse literatuur stoorde me soms want niet iedereen is klassiek geschoold. Het gaf me soms het gevoel dat de schrijver een beetje te veel koketteerde met zijn eruditie. Maar onoverkomelijk was het niet dank zij Google. En niet elk personage komt even sterk uit de verf. Maar dit boek is zeker een grote kanshebber voor de Fintro. Ik heb het alleszins zeer graag gelezen en ben er zeker van dat er heel veel over te discussiëren is.

Pagina's