Hoogmoed

Hoogmoed

Richard Hemker
Van Oorschot

Een nieuwkomer in een Ardeens dorp worstelt met het schrijven van een biografie en een trauma uit het verleden...

Chris Seutorius heeft zich teruggetrokken in de Belgische Ardennen. Hij is van plan om een monografie te schrijven over de Italiaanse filosoof Pico della Mirandola. Zijn werkzaamheden vorderen maar traag. Chris verdoet zijn tijd voornamelijk met terugblikken op zijn leven en de verbouwing van de oude pastorie die hij betrokken heeft. Ook het dorpsleven eist zijn tol.

In het omzien naar het verleden concentreert hij zich op de momenten waarop hij meende in te zien hoe een mens kan ontsnappen aan zowel het leven als de dood.

Deze momenten komen naar voren in een bontgekleurd relaas van liefde en dood, van vriendschap en verlies, van vrolijkheid en eenzaamheid, van schoonheid en lelijkheid. Steeds meer wordt duidelijk dat Seutorius van plan is om zijn volmaakte ontsnapping te realiseren.
Wie denkt dat schraalheid heerst in de Nederlandse letteren kan bij Hemker opgelucht ademhalen. Geen amechtig gehaast: Hoogmoed toont een schrijver die zijn taal tot in de finesses beheerst en die als geen ander een verhaal uit de doeken kan doen.

Het oordeel van de jury: "Hoogmoed is het romandebuut van Richard Hemker, maar stijl en structuur getuigen van een gerijpt schrijverschap. Centrale figuur in Hoogmoed is Chris Seutorius, een dertiger die zich dankzij een speling van het lot heeft kunnen terugtrekken in een voormalige pastorie in de Ardennen. Daar werkt hij met goede moed, doch niet al te voortvarend, aan een biografie van de vijftiende-eeuwse Italiaanse humanist Giovanni Pico della Mirandola, wiens werk nauw verbonden is met thema’s die ook in Hemkers vertelling een belangrijke rol spelen. Seutorius bouwt als nieuwkomer een klein maar niettemin vervullend bestaan op in het dorp. Toch weet hij geen moment echt los te geraken van zijn eigen verleden. Hij reflecteert op lang verdwenen vriendschappen, de ambities die hij en zijn schoolgenoten ooit koesterden en op de twee onvermijdelijkheden van het leven, liefde en verdriet, die hen overvielen. Zo uitgebeend als het plot is, neigend naar non-existentie, zo gelaagd en vol is de gedachtewereld van de complexe, onpeilbare Seutorius. Hemker schenkt de lezer het meest wezenlijke: een mens die probeert te leven."   

Vanaf maandag 10 april kan je hier met de Lezersjury discussiëren over de 5 boeken van de shortlist. 

Discussieer mee

69 reacties

Plaats een reactie

afbeelding van Peter Coppens
Peter Coppens
reageerde 2 weken 2 dagen geleden
Hoogmoed dus. Copieus alvast. Flirten met de overdaad bijwijlen. Vandaar de titel misschien. De leestekens gerantsoeneerd, het punt uitverkocht. Je moet kunnen. Je moet durven. Zinnen van een halve bladzijde, langer dan een gemiddeld hoofdstuk in Oksana. Lezen, herlezen en dan soms nog een derde keer. Het ontbreekt me ook aan geschiedkundige achtergrond om veel van de referenties naar de oudheid ten volle te doorgronden. Mijn beperking natuurlijk - dat heb je met een leken-lezers-jury :). Als vertier na een dag op kantoor bleek Hoogmoed lezen niet altijd even vanzelfsprekend. Maar wat kreeg ik er veel voor terug. Regelmatig blijven mijmeren bij de magie van zoveel aan elkaar geregen woorden waaruit, met wat moeite, een elegant huzarenstukje taalbeheersing opduikt, en dat terwijl het verhaal er niet bij aarzelt en stevig in zijn schoenen blijft staan. Daar kan ik alleen maar een verwonderde fan van zijn. Het verhaal zelf hoeft geen uitleg. Jullie lazen het ook. Wat mij opviel: je voelt al snel dat het slecht gaat aflopen. Het bewust geluk wordt net iets te duidelijk geëtaleerd. Wat ik van het einde vind, daar ben ik nog niet uit. Is er dan geen literair drama mogelijk zonder afsluitende zelfmoord van het hoofdpersonage?
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 2 weken 5 uur geleden
Hello Peter, misschien heb je mijn 'hulp' kreet gelezen maar de reactie van mij was reeds geplaatst voordat ik jou reactie had gelezen. Na jou lectuur zal ik doorzetten... Bedankt voor je enthousiasme (mijn desoriëntatie ligt dus aan mij...)
afbeelding van Peter Coppens
Peter Coppens
reageerde 1 week 6 dagen geleden
Marc, Ik zie nu pas je "hulp" kreet. Als ik eerlijk mag zijn - als je na er na een half boek nog niets in las wat je de moeite vond, vrees ik dat het niet gaat komen. Zo gaat dat met boeken...of "les goûts et les couleurs". Maar doorzetten moet je wel. Dat is tenslotte waar wij leden van de lezersjury ons toe hebben verbonden :). Hopelijk vind/vond je er toch nog iets in.
afbeelding van Inge Galle
Inge Galle
reageerde 2 weken 2 uur geleden
Even wat bevestiging geven: ik kan me in veel van jouw woorden goed vinden, Peter. Ik herken ook je 'ik ben er nog niet uit'-gevoel.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 2 weken 1 dag geleden
Net begonnen in "Hoogmoed" en na de eerste vijftig pagina's al fan. Hoop dat het zo blijft.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 2 weken 1 dag geleden
Ben vandaag ook begonnen in "hoogmoed". Maar ik ben nog niet helemaal overtuigd van het boek. Ik vind de personages voornamelijk verwarrend in sommige hoofdstukken zoals het hoofdstuk "klasfoto"worden ze een voor een opgesomd dat had voor mij niet gemoeten. Zo wordt het naar mijn menig eerder een warboel. Ook de voetnoten op pagina 42 en 47 hebben een storend effect op me. Het hoort niet echt bij een roman vind ik. Ik hoop dat het beter wordt.
afbeelding van Ann Bats
Ann Bats
reageerde 2 weken 1 dag geleden
Hoogmoed is een erg gestileerd boek dat dieper graaft naar wat een mens drijft en vooral niet drijft, naar verlangen uit een ver verleden en een gebrek aan uitdaging naar de toekomst. Bij het lezen van Hoogmoed heb je zeker niet de indruk dat het hier om een debuutwerk gaat.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 2 weken 1 dag geleden
Je maakt me erg benieuwd Ann. :-)
afbeelding van Annemie Salu
Annemie Salu
reageerde 2 weken 1 dag geleden
Ik voelde de koude van de vochtige Ardense pastorie, ik zag de tranerige ogen van de oude Waalse mannen waarmee hij kennis maakt in Vezoul voor mij, ik schudde mijn hoofd bij de hoogdravende emoties van de jonge Chris en heb de gedachten en daden van de oudere Chris gretig tot mij laten komen. Mooi, boeiend en een sfeer oproepend die ik niet goed kan omschrijven. Ik ga het nog eens lezen om het beter te vatten.
afbeelding van John Descamps
John Descamps
reageerde 2 weken 8 uur geleden
Lichte kater. Ik heb zo een onbevredigd gevoel. Dit had een goed boek kunnen zijn als... . Het idee is prima: je krijgt telkens puzzelstukjes die naar het einde toe een geheel vormen. Je krijgt met mondjesmaat hapjes informatie voorgeschoteld. Alleen heb ik het gevoel dat hier minestrone opgediend wordt die je met een koffielepel moet eten. Je weet maar half wat je opschept. Aan het gedoe met zwevende tafels en de bizarre firma Kwast heb ik zo weinig. Ik kan me best voorstellen dat sommige lezers dat ingenieus vinden. Mij charmeert het niet. Ik vind ook het gebruik van in onbruik geraakte woorden eerder storend en geenszins erudiet. Waar ik dan een queeste verwachtte naar de persoon van Giovanni Francesco Pico della Mirandola blijf ik op mijn honger: de schaarse en soms onnauwkeurige informatie maakt me nauwelijks wijzer(Pico is niet gestorven op zijn 33e, leefde van 1463 tot 1494). En wat te denken van volgende zinsnede: Bijtel een glimlach,...(blz.231). Ik blijf er bij: het had een goed boek kunnen worden. Haal alle barokke zinnen eruit en herschrijf het in een leuk parlando. Weg met 19e-eeuwse woordenschat. Maak van de puzzel een weefmatje. Het geheel zal een leesbaar, genietbaar werkstuk zijn.
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 1 week 6 dagen geleden
Die zin die je aanhaalt op pagina 231 ("Bijtel een glimlach...") vond ik net mooi passen in de context, omdat ik het zo voor me zag hoe Chris zich moest forceren om een positieve indruk te maken bij de oude dorpeling. De manier waarop hij het beeld verhuisde was voor mij één van die luchtigere, humoristische passages uit het boek.
afbeelding van Eleonore De Laet
Eleonore De Laet
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Ik vond ook "bijtel een glimlach" passend maar het is vooral omdat Chris eigenlijk zijn ouders voor de deur verwacht, niet de oude dorpeling.
afbeelding van John Descamps
John Descamps
reageerde 1 week 3 dagen geleden
Als de schrijver zo'n specialist in overjaars taalgebruik waarom schrijft hij dan 'bijtel' ipv 'beitel'?Historisch middeleeuws kun je zelfs geen 'bijtel' schrijven. De ij is restant van 'y', de 'ei' van 'ee'(in het Middelnederlands is de i een verlenging van de ee. Een West-Vlaming zegt 'beetel' of 'beitel'; dus 'ei'. Als een West-Vlaming 'bijtel' ziet, spreekt hij dat uit als 'bietel'. Zou deze superintellectualistische Noord-Nederlander dat gebruikt hebben als 'inside joke'? Very funny, of moet ik 'verrie funnie' schrijven.
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 1 week 13 uur geleden
inderdaad, die gebeitelde glimlach had met zijn ouders te maken, ik had een andere scène in mijn hoofd van het moment waarop hij met het beeld in de weer is en daarbij op een geforceerde manier zijn behulpzaamheid aan de oude dorpeling wil tonen.
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 2 weken 6 uur geleden
Help! Ik ben nu ruim voorbij het midden van het boek en ik kan nog steeds de vraag niet beantwoorden waar de schrijver heen wil. Uiteraard heb ik er geen bezwaar tegen dat flashbacks en herinneringen opdoemen als men zich teruggetrokken, alleen, in een 'retraite-omgeving' bevindt doch, bij 'Hoogmoed' kom ik er niet toe te begrijpen wat de schrijver beoogt, voor ogen heeft, waar naartoe wil. Of ligt het aan mij en moet ik nog even doorzetten? Help!
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 2 weken 6 uur geleden
Help! Ik ben nu ruim voorbij het midden van het boek en ik kan nog steeds de vraag niet beantwoorden waar de schrijver heen wil. Uiteraard heb ik er geen bezwaar tegen dat flashbacks en herinneringen opdoemen als men zich teruggetrokken, alleen, in een 'retraite-omgeving' bevindt doch, bij 'Hoogmoed' kom ik er niet toe te begrijpen wat de schrijver beoogt, voor ogen heeft, waar naartoe wil. Of ligt het aan mij en moet ik nog even doorzetten? Help!
afbeelding van Inge Galle
Inge Galle
reageerde 2 weken 2 uur geleden
Net uit. Na Oksana wel heel anders! In het begin was ik wat verward, het ging erg stroef en ik heb me moeten aanmanen om door te lezen. Ben dan opnieuw begonnen, en toen ging het vlotter: eens je gewend bent aan de specifieke stijl -lange archaïsche zinnen die me doen denken aan Latijnse teksten uit het middelbaar, om via naamvallen de functies van de woorden te ontrafelen en zo de zinsconstructie te onthullen-, dan lukt het beter. De sfeer is eerder bedrukt. De 'blije momenten' gaven me geen gevoel van vrolijkheid, de bedruktheid blijft over alle hoofdstukken heen wat hangen. Ergens geeft het me de indruk dat het een reeks herinneringen en overpeinzingen zijn van een hoofdfiguur met manisch-depressieve neigingen. Eens ik het einde zag aankomen -de 'clou' waarmee meermaals een boek wordt afgesloten- verloor het voor mij een beetje aan waarde, al was ik wel benieuwd naar de opbouw naar dit ultieme moment. Blij dat ik het heb gelezen, maar het is zeker geen boek dat iedereen zal weten te appreciëren en dat ik dus niet aan veel mensen kan aanbevelen. Ik kreeg herinneringen aan De Elzenkoning tijdens het lezen. Ik kan nog niet precies formuleren waarom allemaal, maar het beviel me wel beter dan Oksana. Op naar nr 3...
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 1 week 6 dagen geleden
Kan u even duiden waarom u aan "De Elzenkoning" moest denken mevrouw Galle? Ik zit nu ongeveer halverwege het boek en mij is het niet opgevallen.
afbeelding van Inge Galle
Inge Galle
reageerde 1 week 6 dagen geleden
Ik denk voornamelijk door de algemene sfeer. De herinneringen kwamen in me op toen ik las over het bos, de zoektocht naar zichzelf, het vernoemen van Christoforus - hij die Christus draagt, als een hoogmoedig plan. De naamgeving zal wel niet toevallig zijn, denk ik dan, en die komt ook voor in het werk van Tournier. Ik heb ook het gevoel dat Chris twee 'kanten' heeft: de blije en de neerslachtige, de hoogmoedige en de pessimistische, degene die naar de toekomst kijkt en degene die gevat zit in het verleden. Tegenover zijn vrienden probeert hij loyaal te zijn, maar door een hapering in zijn sociale vaardigheden lopen de amicale relaties stuk.
afbeelding van Lutgart Van Den Bergh
Lutgart Van Den...
reageerde 1 week 6 dagen geleden
Ik ben begonnen in Hoogmoed. Het vraagt in het begin geen hoogmoed maar moed en geduld om verder te gaan. Na 60 blz begin je de taal en verteltrant te appreciëren. Ik moest zelfs monkelen na Flo || met het het afreageren van Seutorius, vooral op zijnvriend en zijn zogenaamde slechte adem op het einde van het hoofdstuk. De taal doet me soms denken aan Bosmans maar met minder humor: het bombastische van de gymnasten die ondanks hun allusies op en discussies over hun klassieke studies toch lekker met elkaar op de vuist gaan als ze in hun eer geraakt zijn. Ze verbeelden zich heel wat te zijn (hoogmoed!) en het blijven schooljongens zoals zovele anderen. Ben benieuwd voor het verloop. Ik kan nog niet echt oordelen.
afbeelding van Lutgart Van Den Bergh
Lutgart Van Den...
reageerde 1 week 1 dag geleden
Niet Bosmans maar Bomans.. Die verrrekte spellingcorrector kent alleen Bosmans, en geen Bomans. Spijtig!
afbeelding van Erna Plaisier
Erna Plaisier
reageerde 1 week 6 dagen geleden
Het duurde zo'n 70 blz lang voordat ik er echt zin in kreeg! Ik hou van boeken die me uitnodigen om zinnen te herlezen, om te genieten van de metaforen, de stijl, het taalgebruik. Maar naar mijn gevoel doet deze schrijver teveel moeite en dat werkt vermoeiend. Het beterde wel naarmate het boek vorderde of werd ik het gewoon? Hij is virtuoos in zijn taalgebruik. Ik genoot van de sfeerbeelden in en rond de pastorie, zijn mooie scènes, maar ...het boek kon mij niet inpalmen. De stijl, de plot,... Het boek ligt mij niet. Misschien ben ik een ongeduldig lezer...
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 1 week 6 dagen geleden
Laat me allereerst vertellen dat ik Hoogmoed geen gemakkelijk boek vond, ik heb het gezien de omstandigheden veel te snel moeten lezen en het verdient minstens een tweede lezing. Mijn eerste indrukken waren niet positief, het duurde zeker 60 pagina's voordat ik me kon verzoenen met het personage en zijn denkkader, dat ik als geforceerd intellectualistisch aanvoelde. Maar na een tijdje doorlezen kwam ik langzaamaan binnen in zijn ideeënwereld en daarna kon ik niet meer stoppen met lezen en geraakte ik tenslotte helemaal betoverd. Ik merkte dat alles wat ik al gelezen had en moeilijk kon bevatten, zich regelmatig op een andere manier herhaalde en hoe langer ik doorlas hoe meer ik er iets van begon te snappen. De auteur haalt er heel veel literatuur, kunst, filosofie, theologie, religieuze symbolen, mythologie... bij en er bleven onbegrijpelijke passages langskomen met veel moeilijke woorden, maar dat stoorde niet meer, omdat de essentie wel kwam bovendrijven. De Daimon, de Demiurg en de Tomba del Tuffatore zullen mij vanaf nu altijd bij blijven. In korte hoofdstukjes gaat het afwisselend over zijn huidige bestaan tussen de dorpelingen en geeft hij inkijk in zijn jeugdjaren, zoals een oude man dat doet, iemand die zijn leven als afgerond beschouwt en ervaart dat alles wat het leven zinvol maakt tot het verleden behoort. Chris Seutorius moet een vreemde, wat zonderlinge student geweest zijn. We lezen over verloren vriendschappen en zijn grote liefde voor Flo. Het gaat hem daarbij niet zozeer om het meisje of de vrouw Flo, hij koestert de momenten die hij met haar beleefde in de duinen als ankerpunten uit zijn bestaan, omdat hij er op dat moment toe in staat was zijn lichamelijke opwinding te sublimeren tot iets hogers - dat waarnaar hij al van kindsbeen af op zoek is, namelijk een manier om zichzelf binnenste buiten te keren, de omgekeerde hoogtevrees – die hij voor het eerst voelde toen hij als kleine jongen met zijn moeder aan een bushokje moest wachten na bezoek aan het pas opgeleverde zwembad. Dit was zijn eerste kennismaking met de Daimon, die verder centraal staat in Hoogmoed. We vernemen op wikipedia dat de Daimon in de Griekse mythologie een wezen is dat ergens tussen goden en stervelingen in staat. Chris heeft het er herhaaldelijk over dat hij buiten zichzelf wil treden, in het geheel wil opgaan, wat betekent dat hij niet leeft en niet dood is. "Mijn ambitie is juist om niet te sterven, maar dat kan alleen als ik erin slaag de manier te vinden om niet te hebben geleefd." Zijn jeugdvriend Dimitri is hier misschien in geslaagd, toen hij in zee verdween, Chris zal dit nooit te weten komen. Fysieke inspanningen en uiterste concentratie (het eindeloos inoefenen van moeilijke pianostukken van Scarlatti) helpen Chris om het leven enigszins draaglijk te maken, maar ook niet meer dan dat. Vreugde schept hij er niet uit, gedoemd als hij is om niet in staat te zijn het leven te nemen voor wat het is en het gewoon te leven. Zijn jeugdvrienden en ouders geraken vervreemd en begrijpen niet waarom Chris zich niet gewoon bijeen pakt om eindelijk als een normale mens iets van zijn leven te maken. Zijn vader, een wiskundig tekenaar, onderneemt toch een poging. Hij vertaalt Chris’ obsessie voor het pentagram als ultiem wiskundig symbool in een “kunstwerk”, waarin hij zijn zoon als een koppige ezel verwerkt in een reeks pentagrammen. Uiteindelijk maakt hij de essentie zichtbaar, zonder dat hij zich daarvan bewust is. Chris ziet namelijk geen ezel maar de Tuffatore, die hoogmoedige duiker die de oneindigheid uitdagend tegemoet durft springen – een figuur die hem mateloos fascineert. Dit klinkt weer allemaal hoogdravend en esoterisch, maar toch neemt de auteur mij, nuchtere lezer, mee op sleeptouw. Er passeert veel humor, die vooral te maken heeft met de onbehouwen manier waarop Chris de schijn van een normaal leven "acteert" in zijn contacten met enkele dorpsbewoners en met zijn ouders. Dan doet hij gewoon mee met hun, in zijn ogen banale, dagelijkse routines, maar af en toe valt hij uit zijn rol en dat leidt tot grappige scènes. We komen ook prachtige beeldspraak tegen, of wat denk je van deze, geformuleerd na het openen van een oude fles wijn die zijn smaak verloren heeft: " De krachten zijn uit de wijn gevloeid. Je ziet het wel bij oude mensen, een huid die haast jong lijkt, flinterdun perkament, doorzichtig als een strakgespannen vlies over het gebeente." Achteraf besefte ik dat het boek in het begin zo moeilijk leesbaar is omdat de auteur alles door elkaar laat lopen in tijd en ruimte. Hij haalt dingen aan die ik aanvankelijk niet kan volgen, maar die nadien uitgebreider terugkomen. De auteur gebruikt ook regelmatig de "hij" vorm en de "ik" vorm door elkaar, soms zelfs in één en dezelfde zin (vb. de eerste zin op pagina 122). Hoogmoed van Richard Hemker is een fascinerende roman, die mij bovendien zeer benieuwd maakt naar hoe de auteur zelf in het leven staat. Gaat het enkel om een personage, een fase uit zijn eigen leven die hij ondertussen heeft achtergelaten of is er meer met hem aan de hand? Zie ook mijn iets uitgebreidere blogpost: http://karlaleest.blogspot.be/2017/04/hoogmoed-van-richard-hemker.html
afbeelding van Marie Schotte
Marie Schotte
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Hoogmoed uitgelezen.. Voor mij waren het ook de eerste zestig bladzijden die echt volhouden was...! Ik vond het te geforceerd om mooie zinnen te krijgen. maar plots na die zestig bladzijden begon ik meer en meer in die pastorie te kruipen. Ik vond het lezen plots gewoon veel aangenamer en ik ben nu al zeker dat ik het boek gewoon moet herlezen want ik wou soms echt even met Chris praten...
afbeelding van Samantha Scherps
Samantha Scherps
reageerde 1 week 3 dagen geleden
Ik ben ook in hoogmoed bezig (nog maar 30 bladzijden ver) en ben heel blij om te horen dat vanaf een bepaalde pagina het lezen vlotter gaat! Ik kijk daar alvast naar uit! Leuk dat je uiteindelijk toch positief over het boek denkt!
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Mijn 'hulp' kreet van een vorig commentaar mag je negeren. Het lag aan mij. Ik ben herbegonnen maar heb veel trager gelezen, veel trager en plots was ik niet zozeer in het verhaal maar in het hoofd van de hoofdpersoon. Dit boek vergt traag lezen, sommige passages zelfs luidop en plots zie ik veel meer. Ik begin eindelijk te genieten van het boek. ..
afbeelding van Marie Schotte
Marie Schotte
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Dag Marc.. Ben u toch benieuwd wat je er nog van vond!!
afbeelding van Ulrike Teurelincx
Ulrike Teurelincx
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Ik heb hoogmoed net uit. Ik heb er zowel goede als slechte ideeën aan over gehouden.. De eerste 100 pagina's moest ik me erdoor worstelen, en dacht ik (hopend) dat het gewoon een lange aanloop was, tot het eigenlijke verhaal. Het desoriënterende van deze eerste pagina's/heel het boek vond ik net wél leuk. Je hebt de keuze om telkens terug te bladeren naar een vorig hoofdstuk en het nu wel te snappen, of het boek eens te herlezen. Want dit moet je doen om het in zijn geheel te snappen, anders gaat er veel verloren. Maar net door deze desoriëntatie verwachtte ik er te veel van. Vaak als schrijvers dit doen, gebruiken ze deze techniek omdat er een groot mysterie op je ligt te wachten. En dat was hier helemaal niet het geval. De enorm lange beschrijvingen waren af en toe goed gevonden en mooi (bv op p111) maar veel vaker wisten ze mij absoluut niet te raken, en verveelden ze me zelfs. Filosofisch mijmeren kan me soms echt smaken, maar hier was het zo dicht en ontoegankelijk, als ook alomtegenwoordig dat het me begon te irriteren. Het leek soms alsof de auteur niet echt wilde dat de lezer het snapte. Het onderwerp vind ik zeker niet slecht, maar ik blijf zitten met het idee dat als de uitwerking op een andere manier was gebeurd, er veel meer uit te halen was.
afbeelding van Leon Vos
Leon Vos
reageerde 1 week 5 dagen geleden
"Hoogmoed" net uit. Getroffen door stijl en taal van de auteur: zeer authentiek, met een woordkeuze en zinsbouw waar veel aan gewerkt is, maar die toch soepel blijven. Soms komt overdadigheid om de hoek gluren: te lange zinnen, te moeilijke beelden waarin de auteur zijn stielkennis wil etaleren. Aangenaam blijft de geestige formuleertrant die ervoor zorgt dat er ook in de moeilijkste passages voldoende lucht zit. Ik ,heb de indruk dat een deel van de inhoud me nog ontgaat en een tweede lezing dringt zich op. Da
afbeelding van Leon Vos
Leon Vos
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Seutorius is zoals zovelen op zoek naar zin en betekenis van het leven, en het lot - letterlijk - helpt hem in die zoektocht. Niet duidelijk is of hij dat ook gevonden heeft. De verwijzingen naar filosofie en geschiedenis maken het boek een bron van kennis, en nodigen uit tot opzoekwerk en nadenken. In die zin is het een rijk boek; stijl en taalgebruik maken het bovendien tamelijk uitzonderlijk in de Vlaamse en Nederlandse literatuur, wat op zichzelf een bonus vormt. Een verrassing!
afbeelding van André Desmet
André Desmet
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Beste collegae lezers, mag ik jullie allen een schitterend paasfeest wensen. Hoogmoed. Eerste lezing. Als het in het kader van deze lezersjury niet mijn plicht geweest zou zijn om vol te houden, had ik het boek wellicht niet helemaal uitgelezen. Van Richard Hemker had ik nog nooit gehoord, zijn werk was mij onbekend. Na wat googelen kwam ik te weten dat hij zes jaar aan deze roman heeft gewerkt en zorgvuldig aan een beperkt oeuvre breit. Ik denk dat hij ook voor een zeer beperkt, publiek schrijft... Dat mag natuurlijk, niet alles moet in hapklare brokken worden gepresenteerd, er wordt al pulp genoeg gedrukt. Ik bewonder de taalbeheersing van de auteur, zijn vermogen om complexe volzinnen te produceren. Ik hou ook van de ingehouden ironie waarmee hij naar de mensen en het leven kijkt. Maar hij koketteert ook graag met zijn eruditie. En de terugblik op de zoektocht van overspannen jongeren naar hun identiteit en de zin van het leven, is naar mijn smaak te uitgesponnen, op de duur begon het me te vervelen. Ik geef toe: wegens geen Grieks-Latijnse scholing zou ik heel wat opzoekingswerk moeten doen om alle verwijzingen naar figuren uit de klassieke tijd en hun relevantie voor het verhaal, te kunnen plaatsen. Ik heb dat speurwerk niet gedaan. Misschien kom ik er toch toe bij een tweede lezing.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Ik zou het ook niet volledig gelezen hebben moest mij het niet zijn opgedragen. Ik had ook nog nooit gehoord van de schrijver. Dit boek is te moeilijk geschreven en soms ver gezocht volgens mij. Ook fijne paasdagen voor jou :)
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 1 week 5 dagen geleden
"Hoogmoed", een boek dat me niet heeft kunnen bekoren. Vooral met de flashbacks had ik moeite om te volgen. Het heden in de pastorie lukte beter.Moeilijke schrijfwijze. Ook de voetnoten die in het verhaal kwamen vind ik niet toepasselijk voor dit type boek. Niet echt een aanrader.
afbeelding van Stijn Smet
Stijn Smet
reageerde 1 week 5 dagen geleden
Erg 'erudiet' en 'eloquent' geschreven, wat vakmanschap toont. Los daarvan lijkt het overdadige taalgebruik eerder patserig en mis ik een intrigerende verhaallijn om het tot een boeiend boek te verheffen. Doet me een beetje denken aan iemand die aan je tafel zit op een trouwerij en het eerste kwartier erg interessant lijkt, maar waar je na een half uur van hoopt dat hij even zijn kop houdt omdat iedereen zijn bel al heeft doorprikt.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Hoogmoed bijna uit. En wat een boek! Zoveel thema's en punten van discussie. Zeker een kanshebber voor mij. Ik ben benieuwd naar het einde.
afbeelding van Nic Verdonck
Nic Verdonck
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Wat was ik blij gisterenavond dat het er op zat en dat ik Hoogmoed van Richard Hemker naast me neer kon leggen. De avond van te voren was ik gestopt met lezen na hoofdstuk 1 en dacht dat als ik dit boek in de bibliotheek had uitgeleend ik echt niet verder meer zou lezen. Collega-lezers schreven dat ze na het eerste hoofdstuk, beter in het boek konden komen, dus startte ik vol goede moed. Toen ik na een paar bladzijden al weer mijn tablet hamoeten boven halen en de betekenis
afbeelding van Nic Verdonck
Nic Verdonck
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Sorry, maar hier ga ik verder Toen ik na een paar bladzijden al weer mijn tablet moest boven halen om de betekenis van "demiurg" , "sequentieel" "incubus" "hexagonaal" en "filister" te weten te komen en constateerde dat hier ook veel simpelere woorden voor bestonden, hoefde het voor mij eigenlijk niet meer. Toch heb ik het boek uitgelezen maar het was voor mij een hele opdracht ! Gelukkig liggen er nu nog twee boeken waarvan ik zeker weet dat ik er veel leesplezier aan ga beleven.
afbeelding van Cindy Roelants
Cindy Roelants
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Ik vind dat ook dat de schrijver moeilijke woorden gebruikt ipv het simpel en leesbaar te houden.
afbeelding van Cindy Roelants
Cindy Roelants
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Ben begonnen aan Hoogmoed, maar ik moet zeggen dat de eerste 60 bladzijden mij al niet echt bekoren. Ga het wel verder lezen want dat hoort zo bij een lezersjury, maar tot nu toe niet echt mijn favoriet. Misschien dat de volgende bladzijden mij meer kunnen bekoren.
afbeelding van Florence Demarey
Florence Demarey
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Boek nummer twee: Hoogmoed. Ik zit momenteel aan pagina 77 en moet zeggen dat ik het een hele opgave vind nog verder te lezen. De zinsbouw in dit boek vind ik heel vermoeiend, iedere zin minstens drie keer opnieuw lezen is blijkbaar niet aan mij besteed. De dialogen van een jonge Chris zijn voor mij alles behalve realistisch en ik heb het gevoel dat dit boek enkel toegankelijk is voor mensen die een scholing in Latijn gekregen hebben. Ik ga mijn best doen dit boek uit te lezen (is nu eenmaal mijn taak als jurylid) maar normaal gezien had ik dit boek al definitief dichtgedaan. Misschien, ik hoop er alvast op, kan ik mijn mening nog bijstellen naarmate het boek vordert.
afbeelding van Caroline Van Holme
Caroline Van Holme
reageerde 1 week 4 dagen geleden
Ik lees overal een beetje wat ik eigenlijk ook al dacht, gelukkig. Af en toe waan ik me in Vezoul, misschien wel aan een tafeltje in Aux Armes de Luxembourg, of in de pastorie achter de gordijnen. Maar tussen de leerlingen van het Roccocollege voel ik mij minder thuis; getormenteerde jongeren beschreven in getormenteerde zinnen.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 1 week 3 dagen geleden
Volledig mee eens.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 1 week 2 dagen geleden
‘Hoogmoed’ is uit en ik ben met een dubbel gevoel achter gebleven. Enerzijds heel erg genoten van deze filosofische roman, anderzijds een beetje gefrustreerd dat ik het niet dadelijk een tweede maal kan lezen vanwege de deadline op 11 mei. Dit lijkt me echt een boek dat je door het te herlezen telkens meer en meer gaat waarderen. Het boek is schitterend van constructie, verdeeld in drie grote delen, telkens met korte hoofdstukken. Dat zorgt mede voor een snel leesritme. En dat is nodig want de schrijver springt nogal van hier naar daar en dus kreeg ik niet snel het gevoel dat ik wist wat Chris Seutorius overkwam. De flashbacks naar zijn jeugd, afgewisseld met belevenissen in het heden hielden me bij de les. Verschillende verhalen komen immers bij elkaar. Het verhaal van Chris in zijn pastorij waar hij zich toelegt op de studie van het leven van Pico della Mirandola, maar daar niet erg mee opschiet. Het verhaal van zijn jeugd, met de onbeantwoorde liefde voor Flo, zijn vriendschap met Panos en het tragische levenseinde van Dimitri van Aden. De beschrijving van het dorpje in de Ardennen (blijkbaar fictief want niet gevonden op welke kaart dan ook) is sfeervol en realistisch tot de kleine dorpsvetes toe. Ik was ook erg gecharmeerd van het idee van de figuur Aloïs Kwast. Een brief die dertien jaar later aankomt is tegelijkertijd toekomst én verleden. De vaak humoristische scènes maken de ernstiger thema’s een beetje luchtiger. Want het is niet niks, de zoektocht van Chris. Hij zoekt zijn ‘daimon’, dat mythische wezen tussen goden en mensen. Zo menselijk is die zoektocht naar geluk. Hij komt uiteindelijk tot het besef dat alleen het durven springen in de eeuwigheid, een ‘’truffatore” zijn, de weg is naar zijn ‘daimon’ volgens mij. Het gegeven van het pentagram en de perspectieflijnen zitten niet zomaar in het boek. De betekenis van het pentagram kan ook de zoektocht naar Goddelijke Kennis zijn, een interessant idee wanneer de vader van Chris hem een tekening maakt die bestaat uit diverse pentagrammen die een trappende ezel voorstelt en Chris er de Truffatore in ziet. Hemker giet alles in mooie beeldspraak. Het vertelperspectief verandert ook voortdurend en daar hield ik wel van. Vond ik dan géén minpunten in het boek? Zeker wel. De talloze verwijzingen naar de klassieke Griekse literatuur stoorde me soms want niet iedereen is klassiek geschoold. Het gaf me soms het gevoel dat de schrijver een beetje te veel koketteerde met zijn eruditie. Maar onoverkomelijk was het niet dank zij Google. En niet elk personage komt even sterk uit de verf. Maar dit boek is zeker een grote kanshebber voor de Fintro. Ik heb het alleszins zeer graag gelezen en ben er zeker van dat er heel veel over te discussiëren is.
afbeelding van Eleonore De Laet
Eleonore De Laet
reageerde 1 week 2 dagen geleden
Dit boek beviel mij het meest, ik voelde geen drang om voort te maken met de lectuur, savoureerde de bladzijden. Het heeft mij 200 blz bijzonder geboeid en dan iets minder, maar bleef wel overeind. Ik hou van een boek dat de hersenen prikkelt, aanzet om kennis te vergaren of terug te grijpen naar reeds verworven kennis en die dan in een nieuw daglicht te plaatsen. Er gebeurt feitelijk weinig, gaat over heimwee naar de roekeloze overmoed van de jeugd, is meer reflectie dan actie en deed me soms aan Modiano denken, af en toe zelfs aan Pessoa. Schrijver geeft bloot van waar zijn inspiratie, zijn personages kwamen. Er zijn zeer mooie passages in een beeldrijke taal die niet geforceerd aanvoelt. Het woord “geluk” komt vaak voor in het boek. Weinig mensen noemen zich vrijuit gelukkig op een bepaald moment en het is bevrijdend en bemoedigend dat hij dit doet. Een ander vaak voorkomend iets is de geur : hij ruikt kleuren, de geur van de stilte, van de leegte. Doorheen de diepe intellectuele sérieux (doorspekt met speelse en erudiete humor), is het in wezen een zeer zinnelijk boek. Ik vroeg me lang af waarom de titel “Hoogmoed” was gekozen maar nu denk ik dat het een ruimer begrip omvat dan wat we daar gewoonlijk onder verstaan : het gaat over de moed om hoog op te stijgen, een juichende hubris die niet door de goden wordt afgestraft ("overmoed" dekt de lading beter dan "hoogmoed"). Het boek is erudiet zonder aanmatigend te zijn en het verheugt me dat het door de Jury op de shortlist werd gezet..Het verdient de Fintro-prijs, niet enkel die van de lezers.
afbeelding van Tycho Van Hauwaert
Tycho Van Hauwaert
reageerde 1 week 2 dagen geleden
Hoogmoed was een boeiende roman met veel interessante facetten. Het is erg mysterieuze en soms ietwat onbegrijpelijk, maar ik werd meteen aangetrokken door de eerste pagina’s. Het hielp natuurlijk wel dat de setting – een ongetwijfeld prachtige pastorie in een pittoresk Ardens dorpje – uitgesproken was en makkelijk voor de geest te halen waardoor je je toch eventjes in de Ardennen waande. Het belangwekkende (waar wilt Chris naar toe?) bleef doorheen heel het boek aan. De schrijver beschikt over de bijzondere gave om zeer geconcentreerd geslepen te schrijven zonder te geleerd over te komen. Ondanks die zweverige en veelomvattende volzinnen -voor mij net niet te- grijpen zowel de hoofdstukken uit Chris zijn jeugd als het heden aan. Er werd goed nagedacht over de opstelling van de roman. Hoofdstukken uit Chris’ jeugd uit de jaren negentig met hoogdravende polylogen worden afgewisseld met voornamelijk doordeweekse pastorie-verhalen en zijn literatuurstudie voor een monografie over Giovanni Pico della Mirandola, een alibi voor zijn zelfonderzoek. Daarnaast heb je nog enkele passages met zijn ouders, waar een ongedwongen sfeertje wordt gecreëerd. Ook die titels per kapittel waren boeiend, de titel dekte letterlijk de inhoud. Die aflossing van hoofdstukken maakt duidelijk dat het niet zomaar gaat van een Chris die eventjes mijmert over de jonge Chris. Ik ervaarde een zoektocht naar iets goddelijks. Zoiets is natuurlijk zeer moeilijk onder woorden te brengen, zeker gezien de filosofische en mythologische achtergrond in het boek. Een soort van daimon-ideaal, aangebracht door Dimitri, valt niet makkelijk te begrijpen, maar we accepteren dit als een openbaring van het goddelijke, ongeacht of we er in geloven of niet. De weinige zinsneden over een vliegende tafel gingen er voor mij net over, gezien dit voor een agnost redelijk onverklaarbaar is. Echter hoeft dit metafysische ook niet verklaard te worden. De spanning van Chris Seutorius zijn onuitgesproken zoektocht naar ‘het hogere’ zorgt voor een evenwichtige balans. Ik oordeel dat dit zeker een goed boek is . Sommige passages over de Griekse mythologie waren voor mij –gezien mijn beperkte kennis- niet nodig. De schrijver kon ‘het hogere’ op andere manieren suggereren. Doorheen de roman voelde ik een queeste naar verklaringen van alles wat het menselijke te maken heeft, waardoor schijnbaar irrelevante hoofdstukken een diepere betekenis meekregen. Die fascinatie van zijn ontdekkingsreis naar ‘het hogere’ fascineerde op zijn beurt mezelf.
afbeelding van Annemie Salu
Annemie Salu
reageerde 1 week 2 dagen geleden
Al over de helft van de tweede keer en, in tegenstelling tot sommige heel uitvoerige reacties op dit platform, kan ik alleen maar zeggen: Ja, ja, ja ! Ik hou van het natte Vezoul, ik hou van de duistere pastorie, ik hou van de verwarde en verwarrende Chris...
afbeelding van Maria Leentje Hozee
Maria Leentje Hozee
reageerde 1 week 1 dag geleden
Ik heb net het eerste deel uit. De moeite die ik heb met het taalgebruik en de zinsconstructies in Wil ondervind ik hier niet. Een lezer is een raar wezen. Hier en daar vraagt een woord wat uitleg. Ook al is de betekenis uit de context af te leiden vaak kan ik het niet laten toch even op te zoeken. Zo was ik meteen met het woord leenfomeen (p. 11) een kwartiertje zoet (leve dbnl) maar dat stoort me hier blijkbaar niet. De taal is hoogdravend, hoogdravender dan ik bij gymnasiasten van zijn leeftijd gewoon ben maar dit hoort bij Chris Seutorius. Voorlopig is het boek een meevaller, al blijft voor mij de eenvoud van Oksana, die ook wat voorkennis vraagt - Tjernobyl en de inhoud van het boek Hosea om een paar dingen te noemen - mijn favoriet. Elk boek boek van deze shortlist heeft zijn gaven. Twee zijn enkel hier genomineerd.
afbeelding van Lutgart Van Den Bergh
Lutgart Van Den...
reageerde 1 week 1 dag geleden
Aan pagina 190 gekomen en moest stoppen aan het woord 'grubbe'. Leve de IPad! Ik moet zeggen dat ik heel wat kennis heb opgefrist en bij opgedaan bij het lezen ovet demiurgen, daimonen en het getal phi. Ik ben de gebeitelde glimlach nog niet tegengekomen. Zo'n fout moet een redacteur of spellingcorrector verbeteren vind ik. Daar til ik zo zwaar niet aan. Het verknoeit wel het effect van de beeldspraak als je erover nadenkt. Ik heb meer last van de zwevende tafel en de firma Kwast. Daar ben ik nog niet uit. Ik kan nog niet echt een oordeel vellen. Doorzetten maar.
afbeelding van Sylvie Vervoort
Sylvie Vervoort
reageerde 1 week 23 uur geleden
Een tijdje naar de Ardennen om te gaan denken en schrijven (en traillopen ter afwisseling en om zuurstof in mijn hersenen te ademen) staat ook hoog op mijn verlanglijst. Tot daar volg ik Chris Seutorius. In het begin van het boek was ik erg benieuwd hoe de historische verwijzingen zouden verbonden worden aan het leven van het hoofdpersonage. Daardoor vond ik het boek gedurende zowat 2/3e nogal fragmentarisch. Ik las het op vakantie, offline, en zocht dus niets op. Lezen en begrijpen (of niet) uit de context lukte niet voor alle referenties. Het (mooi gekozen) beeld op de kaft deed wel iets vermoeden. Een reisgenoot had het eerder gezien en vertelde erover.
afbeelding van Deborah Leloup
Deborah Leloup
reageerde 1 week 13 uur geleden
Hoogmoed vraagt heel wat van de lezer. Geen boek dus om tussen de bedrijven door te lezen. Het was pas tijdens een regenachtig weekend in de Luxemburg dat ik er te volle van kon genieten. Het heeft ook een hele poos geduurd voor ik door had waar de schrijver heen wil. Toch was het van begin af aan boeiend. Ondanks de moeilijke tekst waande ik me meteen in Vezoul, de uitgeleefde pastorie en de kleine dorpsgemeenschap. De ingewikkelde zinsconstructies en moeilijke woorden geven de verwarde gedachtengang van het hoofdpersonage met zijn filosofische en mystieke zoektocht goed weer. Ik heb zeker niet alles helemaal begrepen, maar dat moet ook niet, een hogere waarheid laat zich nu eenmaal niet zo gemakkelijk doorgronden. De stukken die handelen over het alledaagse leven zijn heel wat eenvoudiger geschreven dan de gedachten van Chris. Dat, en de afwisseling van korte hoofdstukken maakte het voor mij aangenaam lezen. Vond ik het een goed boek? Zeker wel. Maar het is geen boek dat ik zo maar aan iedereen zou aanraden, daarvoor is het toch te ontoegankelijk en daarom komt het bij mij (waarschijnlijk) niet op nummer één.

Pagina's