Rivieren

Rivieren

Martin Michael Driessen
Van Oorschot

Zoals rivieren door een landschap slingeren, zo meanderen rivieren door de levens van de hoofdpersonen van de drie beeldschone novellen die in dit boek verzameld zijn.

De Main en de Rijn vormen de levens van twee vlottervrienden in de late negentiende en begin twintigste eeuw, waarin klassenverschillen en broodroof leidend zijn. Een Bretonse beek vormt de grens van het land van twee Franse families, hugenoot en katholiek, die al eeuwen in heftige rivaliteit leven.

Het is een huiveringwekkende twistgeschiedenis van grote treurigheid en schoonheid. De hedendaags acteur die op een kanotocht in de Ardennen een catharsis zoekt voor zijn gefnuikte kunstenaarsleven en zijn niet te stuiten alcoholisme, ervaart een hellevaart zonder weerga.

Men stapt nooit twee keer in dezelfde rivier: men leest nooit tweemaal een gelijke Driessen.

Het oordeel van de jury: "In het in drie lange vertellingen met zichzelf samenvallende Rivieren schildert Martin Michael Driessen met een telkens herkenbare stijl sterk uiteenlopende werkelijkheden. Zijn taal heeft daarbij de precisie van vakmanschap dat zich niet langer laat onderscheiden van meesterschap. Het maakt Rivieren tegelijk klassiek en verfrissend. Of het nu gaat om een door het leven en de alcohol gebroken acteur die op een Frans stroompje zijn noodlot tegemoet kanoot, om een Duitse houtvlotter wiens leven zich afspeelt op de Rijn, of om de generaties-omspannende geschiedenis van twee ruziënde families aan weerszijden van een beekje dat weigert zich bij de status quo neer te leggen en dat met de onberekenbaarheid van het weer buiten zijn oevers treedt, zich verlegt om dan weer de ene, dan weer de andere familie te benadelen en tot wanhoop te drijven: het zijn stuk voor stuk verhalen die pogen het particuliere en het universele in de menselijke conditie niet opzichtig te tonen, als wel de lezer deze te laten beseffen. Het wassende proza van Driessen stroomt voort met kalme, onbedwingbare en onvermijdelijke trefzekerheid."

Vanaf maandag 10 april kan je hier met de Lezersjury discussiëren over de 5 boeken van de shortlist. 

Discussieer mee

140 reacties

Plaats een reactie

afbeelding van Maria Leentje Hozee
Maria Leentje Hozee
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Als 'Het Smelt' wellicht vooral verhaal is, is rivieren verhaal en taal. Elk van de drie verhalen krijgt een aan de tijd en ruimte waarin het verhaal gesitueerd wordt aangepaste woordenscheat en schrijfstijl. Als romanlezer kwam de ontknoping in het eerste verhaal me wat te snel, het tweede verhaal vroeg aanvankelijk wat aanpassing met zijn wat archaïsch aandoende taal maar net die bleek even later een voltreffer. Het derde verhaal was voor mij een toegift. Ik heb vaak smakelijk gelachen, ongetwijfeld te wijten aan ernstige beroepsmisvorming. Rivieren zou de jachtige lezer die enerzijds liever geen lange roman leest maar anderzijds wel van taal en verhaal houdt moeten aanspreken.
afbeelding van John Descamps
John Descamps
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Rivieren: drie verrassende verhalen die ik met gretigheid heb gelezen. Het eerste verhaal grijpt je bij de keel. Er komen schilderijen van Paulus Potter en Permeke voor mijn ogen. Het herinnert vaag aan werk van Jean Giono, Gerard Walschap, Cyriel Buysse en zelfs Stijn Streuvels. Ook het gekoketteer met Shakespeare bevalt me. Het tweede verhaal is een drijvende noodlotsymfonie met bonkige mannen. Verhaal drie heeft dan weer iets van FelixTimmermans. Af en toe vraag ik me af waarom hij wat vreemd met taal omspringt: een 'boorteling' bestaat toch niet. Premier Mendes-Léon is waarschijnlijk Pierre-Mendes-France(1955) en Jeanne d'Arc die de koning trouwt laat ik in de fantasie van Adèle. Toch fijn hoe hij in de tijd reist via subtiele aanwijzingen.
afbeelding van Deborah Leloup
Deborah Leloup
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Mij deden de twee laatste verhalen erg denken aan Gloed van Sandor Marai; de traagheid, hoe er op luttele pagina’s hele levens verteld worden, de sfeer, het noodlot.
afbeelding van Wim De Ryck
Wim De Ryck
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Bij mijn voorstelling voor de lezersjury vermelde ik 'Gloed' van Sandor Marai als mijn lievelingsboek. Toen ik, een tijd geleden, Rivieren las was was ik direct verkocht. Je schreef het juist, de sfeer, het noodlot, dezelfde gedachten als bij gloed.Ik beschouw het als een van de parels uit de Nederlandstalige literatuur en zeker een groot kanshebber.
afbeelding van Martin Michael Driessen
Martin Michael ...
reageerde 6 maanden 6 dagen geleden
U heeft gelijk: bedoeld was premier Mendès France. Wordt verbeterd in de volgende druk!
afbeelding van Marchand Christine
Marchand Christine
reageerde 6 maanden 4 dagen geleden
Knap hoe je dit boek beschrijft. Ik heb het zelf erg graag gelezen. Via een eenvoudig, helder en subtiele taalgebruik breekt de schrijver je verbeelding open en leidt hij je in de wereld van zijn personages.
afbeelding van Glen Van Muylem
Glen Van Muylem
reageerde 6 maanden 1 week geleden
In Martin Michael Driessens' Rivieren wordt driemaal een novelle opgevoerd voor het ongenoegen van een man, zijn strijd met het leven en met een vrouw. Volgens mij is de basisgedachte van deze roman het diepgewortelde fatalistische idee dat elke poging om je leven te veranderen gedoemd is om te mislukken. Al in Fleuve Sauvage, het eerste verhaal, is die doemgedachte duidelijk. Een gefaalde acteur overweegt om te stoppen met drinken en gooit zijn halfvolle whiskyfles in de rivier. Ironisch genoeg drijft de rivier de fles terug en gooit het hoofdpersonage zijn fles nonchalant weer in zijn kano. De rivier, zo impliceert het eerste korte verhaal, daar kan de mens niet tegenop. Die gebeurtenis zet volgens mij de toon voor de volgende twee verhalen, waardoor, zoals een van mijn bovenstaande collega's al opmerkte, het verhaal een sterke naturalistische inslag krijgt á la Buysse of Streuvels. Het alcoholische hoofdpersonage is simpelweg voorbestemd om aan zijn gruwelijk noodlot ten onder te gaan. Vrouwen, rivieren en het lot; daar draait elk korte verhaal in Driessens roman volgens mij om. Zo wordt de rivier in elk verhaal een metafoor: als noodlot, fallisch symbool (in het tweede verhaal) en het onveranderlijke - in het derde. Driessens poëtische taal, zin voor stijl en zijn naadloze verwoording om de scenes tot leven te scheppen dragen stuk voor stuk bij om een (meer dan) geslaagd verhaal op poten te zetten. Bovendien is deze roman maar ongeveer een vierde (!) van Lize Spits verhaal, die nog niet half zo meesterlijk geschreven is als Driessens Rivieren in termen van verhaal, stijl of inhoud.
afbeelding van Merlijn Van Hooreweder
Merlijn Van Hoo...
reageerde 6 maanden 5 dagen geleden
Je verwoordt het volgens mij wel mooi en helder, en ook ik raakte wel geroerd door het taalgebruik en het haast universele dat de auteur aanraakt. Wat mij betreft een zeer aangename ontdekking, want voor mij ook een totaal onbekende auteur. Een zeer sterke kandidaat dus om op het einde van de rit als eerste over die lezersprijs-finish te rollen, maar wat mij betreft wel wat gewaagd om nu al zo'n vergelijking te maken met Lize Spit. Literair spreken we uiteraard over een ander niveau, maar in de atletiek zijn de sprint en de marathon ook minstens even bewonderenswaardig, ins't it? Maar daarover later meer!
afbeelding van Rodney Talboom
Rodney Talboom
reageerde 6 maanden 2 dagen geleden
Jouw reactie geeft mijn appreciatie van "Rivieren" perfect weer. Ik heb genoten van dit boek/deze drie novelles die elk op hun eigen manier bevestigen dat aan het (nood)lot niet te ontkomen valt. Als je auteur op gezette tijdstippen ook nog de nodige symboliek in je werk stopt, dan heb je het goed gedaan. Bovendien vond ik het een verrassend fijne leeservaring, net omwille de taalbeheersing en de accurate sfeerschepping, daar waar het toch eerder om drie "droge" thema's gaat. "Rivieren" komt in mijn top drie.
afbeelding van Nicolette Peters
Nicolette Peters
reageerde 5 maanden 3 weken geleden
glen, je verwoordt het inderdaad op een mooie manier: poetische taal, korte afgebeten zinnen. voor mij staat er geen woord te veel of te weinig. verhaal en stijl sluiten naadloos op elkaar aan. prachtig, voor mij een grote kanshebber !
afbeelding van Peter Coppens
Peter Coppens
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Erg genoten van het eerste verhaal. Je voelt het noodlot in een razend tempo naderbij komen, onafwendbaar. Wel een stom einde. Die laatste halve pagina vond ik volledig overbodig en danig onnozel. Tweede verhaal. Interessante context (wie kent er tegenwoordig nog iets van vlotters). Anderzijds gebeurt er wat teveel wat mi niet voldoende wordt uitgewerkt: de relatie tussen twee leeftijdsgenoten die gezien hun stand nooit echt vrienden kunnen worden, de oorlog, tijden die veranderen waardoor het beroep van vlotter op uitsterven staat, een vleug (mannelijke) sexualiteit. Het leest ook minder vlot dan het eerste deel (mi) Derde verhaal. Vond ik dan weer terug erg goed. Grappig bij momenten, en ook hier weer, het aanstormend noodlot wat je als lezer kan aanvoelen in elke paragraaf en je doet verder lezen. Enig minpuntje (mi). Was het nu echt nodig the christelijke familie Chretien te noemen en de notaris met zijn "oplossing" Salamon?
afbeelding van Glen Van Muylem
Glen Van Muylem
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ik zie niet in waarom de namen 'Chrétien' en 'Salomon' precies minpunten zijn - en daar draait het volgens mij ook niet om. Is het niet relevanter om in plaats van de namen te betwisten net de impliciete symboliek erachter te ontdekken?
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Sorry Glen, ik zie dat mijn repliek onder die van Ulrike is terecht gekomen in plaats van onder de jouwe.
afbeelding van Peter Coppens
Peter Coppens
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Mja...de namen. Mij leek het overbodig om zo expliciet te zijn. Die impliciete symboliek waar je naar verwijst heb ik niet gevonden. Maar zoals je schrijft - om de namen draait het niet, en zoals ik al zei - ik heb het verhaal graag gelezen.
afbeelding van Ulrike Teurelincx
Ulrike Teurelincx
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ik kan me vinden in de meeste van je argumenten, behalve waar je zegt dat het jammer is dat er zo veel 'zijsporen' niet zijn uitgewerkt. Dit vind ik namelijk net een van de charmes van kortverhalen en novelles: dat je aanzetten krijgt waar je zelf over kan nadenken, maar die mysterieus blijven in het eigenlijke verhaal. Dit vind ik net mooi omdat het 'in het leven' ook zo werkt, niet alles wordt uitgewerkt of past even sluitend in elkaar. Tenzij het echt ongeloofwaardig wordt natuurlijk, maar dat vond ik hier niet. Het past net bij zijn persoonlijkheid dat hij niet nieuwsgierig is, en veel dingen maar laat zoals ze zijn.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Vond je het niet ongeloofwaardig dat de fles whisky terug kwam drijven, net aan zijn kampeerplaats? Dat was voor mij persoonlijk toch een minpuntje in het verhaal.
afbeelding van Ulrike Teurelincx
Ulrike Teurelincx
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Je hebt gelijk, in dat verhaal ongetwijfeld wel. Ik had het in mijn antwoord enkel over de tweede novelle.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ik vond het tweede verhaal ook het sterkste.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Vond het tweede verhaal ook het beste.
afbeelding van Maria Leentje Hozee
Maria Leentje Hozee
reageerde 6 maanden 1 week geleden
En laten enkele kanovaarders rond mij - bekend met de rivier - dat wek (erg) geloofwaardig vinden. Driessen is zelf een kanovaarder meen ik begrepen te hebben.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
dank voor de info.
afbeelding van Matthias Roggen
Matthias Roggen
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ja, dat vond ik ook. De twee andere verhalen vond ik geloofwaardiger overkomen.
afbeelding van Nicolette Peters
Nicolette Peters
reageerde 5 maanden 3 weken geleden
marianne, ik vind het mooie beeldspraak: 'de fles die hij in de rivier had geworpen, had hem weer ingehaald'
afbeelding van Raf Walschaerts
Raf Walschaerts
reageerde 5 maanden 4 weken geleden
Dat voel ik ook zo aan, Ulrike. De charme van zo'n korte novelle is net dat heel veel elementen suggestief blijven. Het boek deed me nadenken...
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ik ben het helemaal met je eens wat het einde van het eerste verhaal betreft. Te veel van het dramatische goede. Ik had ook zo iets van "redelijk belachelijk" om deze setting te gebruiken. Gelukkig maakt het mooie taalgebruik dat weer goed. Dezelfde opmerking voor het derde verhaal waar Driessen ook een beetje te veel uit het vat met dramatische gebeurtenissen heeft geschept. Maar het neemt niet weg dat ik het wel drie mooie novellen vind.
afbeelding van Nicolette Peters
Nicolette Peters
reageerde 5 maanden 3 weken geleden
het einde van het eerste verhaal vind ik juist een trieste samenvatting van het verhaal: tussen alle rotzooi en afval liggen de kano, de tent, het kadaver van een vaars, een koelbox, het lijk van een jonge vrouw, een dode man met een lege fles in zijn hand !
afbeelding van Nicolette Peters
Nicolette Peters
reageerde 5 maanden 3 weken geleden
het einde van het eerste verhaal vind ik juist een trieste samenvatting van het verhaal: tussen alle rotzooi en afval liggen de kano, de tent, het kadaver van een vaars, een koelbox, het lijk van een jonge vrouw, een dode man met een lege fles in zijn hand !
afbeelding van Erna Plaisier
Erna Plaisier
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Heb het boek in één ruk gelezen en had meteen zin om opnieuw te beginnen. Om nog eens en nu rustig te genieten van de sfeer en de beeldende taal! Vooral het tweede verhaal raakte mij. Het beroep 'vlotter' vond ik beeldend beschreven, een spannend beroep. En de sfeer onder de twee 'vrienden' vond ik fascinerend! Blij dat dit boekje mijn boekenkast siert...
afbeelding van Wim De Ryck
Wim De Ryck
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Van de boeken op de shortlist zal ik er 2 zeker herlezen. Rivieren is er één van. Prachtig geschreven. De schoonheid van de taal, het is niet wat je leest, het is wat je voelt. In mijn boekenkast staat hij tussen Gloed van Sandor Marai en Zijde van Alesandro Baricco. Het tweede boek dat ik wil herlezen is Hoogmoed, maar om andere reden. Ik vond het een fascinerend maar moeilijk boek. Het lijkt me een boek dat je moet herlezen om stilaan zijn schoonheid ten volle te beseffen.
afbeelding van Louis Wouters
Louis Wouters
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Drie prachtige novellen zet Driessen hier neer. Toen ik het fragment las was ik nog niet echt overtuigd over het boek. Hierin heb ik me duidelijk vergist. Ik heb het in een ruk uitgelezen. Vlot leesbaar en zeer goed geschreven. Voornamelijk het tweede verhaal vond ik erboven uit springen. Voor mij zeker een van de favoriete.
afbeelding van Anneke Wouters
Anneke Wouters
reageerde 5 maanden 3 weken geleden
Mijn verwachtingen waren door het fragment ook niet zo hoog maar hier heb ik me toch ook stevig laten misleiden. Meeslepende verhalen met personages die nog lang zullen nazinderen… zeker een van de beste van de shortlist!
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Eerlijk is eerlijk. Ik had nog niks gelezen van Martin Michael Driessen voor ik dit boek in handen kreeg. Maar wat een geschenk! Niet alleen voor de verhalen maar vooral voor de prachtige beelden en de taal. Drie verschillende verhalen, alle drie anders en toch hetzelfde. In het eerste verhaal is de eerste paragraaf voor mij meteen de sterkste. De lezer wordt meteen duidelijk gemaakt dat het hoofdpersonage alleen op zichzelf zal zijn aangewezen. Het is dan ook nog eens een niet echt sympathiek personage. Agressief en dronken, en een ego. Onvermijdelijk roeit hij zijn noodlot tegemoet al kan men zich afvragen of hij niet zelf zijn noodlot ís. Een paar minpunten toch naar mijn gevoel: de fles die in de rivier wordt gegooid en nadien weer aanspoelt is een beetje veel van het toeval en ik vond het einde zelfs wat belachelijk in zijn setting. Het tweede verhaal vind ik héél erg goed. Het beste van de drie. De mooie taal die de sfeer van die specifieke wereld zo knap naar de lezer brengt. Het verhaal van twee jongens die hun leven aan en op dezelfde rivier doorbrengen, verschillend van afkomst maar toch met elkaar verbonden door de rivier.. Tegen een achtergrond van wereldgebeurtenissen die summier worden aangegeven en tegelijkertijd zo duidelijk zijn. Knap staaltje vertelkunst. Het derde verhaal is ook weer anders. Een thema dat tijdloos en universeel is. De rivaliteit tussen mensen over bezit, maar ook over denkbeelden en het niet willen/kunnen komen tot compromissen. Soms weet Driessen hier geen maat te houden met drama maar dat wordt hem vergeven door het prachtige taalgebruik. Ik hou ook wel van zijn metaforen. Zeker een kanshebber en alleszins een boek om nog een keer te lezen.
afbeelding van Raf Walschaerts
Raf Walschaerts
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Eerste verhaal net gelezen en erg van genoten. Mooi personage die zuipende man. Herkenbaar hoe hij totaal irrationeel op zichzelf inpraat (ik heb een enorm sterke wilskracht, dus moet ik goed nadenken voor ik beslis te stoppen met drinken, want àls ik beslis te stoppen, begin ik dus nooit meer terug...) Dat vind ik een hele mooie. Erg herkenbaar wegens erg menselijk. Het einde vond ik, in tegenstelling tot sommige andere lezers op dit forum, net wél beklijvend. Het plotse eindbeeld is van een schokkende absurditeit: dader en slachtoffers ondergaan het zelfde lot en niemand zal ooit weten wat de ware toedracht was. Het universum blijkt niet ethisch gestructureerd. Dat lees ik erin, en die diepe waarheid raakt me. Beklijvend dus!
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Dat inpraten op zichzelf vind ik ook erg mooi geschreven. Je weet als lezer dat het tot mislukken gedoemd is. Het eindbeeld echter blijf ik te onrealistisch vinden. Zo knap de manier waarop het filosofische is verwerkt in deze novelle, zo onnozel is het eindbeeld. Ik kan me nog enigszins vinden in het feit dat de gedode vrouw aanspoelt en op de man terecht komt maar dat die man dan nog eens een fles 'in zijn hand geklemd' houdt is te onrealistisch naar mijn gevoel. Vooral omdat Driessen zulke bizarre kunstgrepen niet nodig heeft. Een zin als "De wereld aan deze zijde van de barricade leek hem veel mooier en rijker dan zij aan de andere kant was geweest" (p13) als metafoor voor de hoop op een nieuw begin, is toch veelzeggender dan het eindbeeld. Maar d
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Te snel gedrukt. Moest nog zijn dat het enkel mijn persoonlijk mening is natuurlijk.
afbeelding van Lore Blindeman
Lore Blindeman
reageerde 5 maanden 3 weken geleden
Ik volg je hier in! Het eerste verhaal vond ik interessant, maar het einde was een afknapper door die fles.
afbeelding van Maria Leentje Hozee
Maria Leentje Hozee
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Wat hebben mensen toch met dat pseudo rationele op zichzelf inpraten van een dronkeman? Als eeuwig nuchter mens krijg ik er rillingen van. Hoe mooi en door de auteur goed doordacht de beschrijvingen ook zijn - A.F. TH van der Heijden wijdt er 1280 bladzijden aan- aan de irrationaliteit, de egotripperij, de pijn die de dronkenman anderen aandoet en de vertwijfeling van zijn omgeving, ontkom ik nooit.
afbeelding van Marianne Verschaeren
Marianne Verschaeren
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Maar geef toe Maria, niemand zeurt zo magistraal over dronken lorren en gedrogeerde nitwits als A.F.T. van der Heijden in De Tandeloze Tijd. :-)
afbeelding van Maria Leentje Hozee
Maria Leentje Hozee
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ik geef het toe, Marianne. Ik zou het anders niet met zoveel plezier uitgelezen hebben.
afbeelding van Matthias Roggen
Matthias Roggen
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ik vond het eerste verhaal nogal ongeloofwaardig eindigen. Maar nu ik je reactie hier lees, en dan vooral als je zegt dat het universum niet ethisch gestructureerd is, vind ik dat je wel een punt hebt. Er gebeuren wel vaker waanzinnige dingen. Lees er de kranten maar eens op na.
afbeelding van Tom Dinneweth
Tom Dinneweth
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Helemaal akkoord. Net genoeg humor, en dat bij een verhaal dat met moeite grappig kan genoemd worden. Het einde tart realisme, maar daar gaat het verhaal ook niet over, geloof ik. Het is de (schijnbaar) totale willekeur die het zo sterk maakt.
afbeelding van Christine Bols
Christine Bols
reageerde 6 maanden 5 dagen geleden
Ik ben het roerend eens met het beeld dat je hebt van het einde. Mooi door de absurditeit.
afbeelding van Christine Bols
Christine Bols
reageerde 6 maanden 5 dagen geleden
Mijn reactie was bedoeld als antwoord op deze van Raf Walschaerts. Het is blijkbaar ergens tussen de andere antwoorden ingekomen.
afbeelding van André Desmet
André Desmet
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Rivieren van M.M. Driessen in eerste lezing doorgenomen. Wat een rijke, prachtige verhalen! Driessen heeft om een hele sfeer op te roepen slechts enkele pagina's nodig. Andere auteurs hebben daar soms een dik boek voor nodig.
afbeelding van Maris Delgouffe
Maris Delgouffe
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Er staat geen woord te veel in, en geen woord te weinig. Dat zegt genoeg.
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Ben zondag op weg naar huis na weekendje Gent begonnen met het dunste boek :), werkt psychologisch altijd. Het was moeilijk om onbevangen aan dit leesavontuur te beginnen, toen ik erachter kwam dat Rivieren al eerder in de prijzen viel (ECI). De verwachtingen worden dan als vanzelf extra scherp gesteld. Maar ik heb genoten van de drie verhalen en de beeldenrijke schrijfstijl. Toch hoop ik dat er nog een beter boek in de selectie zit, want Rivieren riep geen "waaaaw" gevoel op. Op mijn blog (die ik dankzij de lezersjury nieuw leven wens in te blazen) heb ik een poging ondernomen om een "recensie" over het boek te schrijven. Ben benieuwd naar de bevindingen van de andere lezers, want ik heb bewust geen andere recensies of commentaren op voorhand gelezen, om mij zo min mogelijk te laten beïnvloeden. Zie https://karlaleest.blogspot.be/2017/04/rivieren-van-martin-michael-driessen.html
afbeelding van André Desmet
André Desmet
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Moeten we naar Streuvels of Timmermans teruggrijpen om de prachtig geschreven verhalen van Driessen te plaatsen? Laatstgenoemde schrijft ingetogener, me dunkt. Bij het lezen van die poëtische taal heb ik vaak teruggedacht aan de beste boeken van Philippe Claudel, zoals Grijze zielen en Het verslag van Brodeck. En ja, zoals Deborah Leloup schrijft: Gloed van Sandor Maraï, een van mijn absolute lievelingsromans.
afbeelding van Merlijn Van Hooreweder
Merlijn Van Hoo...
reageerde 6 maanden 5 dagen geleden
Ik heb alleszins ook erg genoten van Rivieren, en vond het een zeer aangename kennismaking met de auteur. Zoals eerder ook al door andere lezers omschreven heb ook ik vooral genoten van de sfeerschepping, de rake observaties en het uittekenen van een universum, in slechts enkele alinea's. Indertijd kon ik ook Claudel enigszins smaken, maar was toen niet echt van mijn sokken geblazen. Maar nu lees ik bij verschillende mensen toch de verwijzingen naar Gloed van Sandor Maraï. Die leestip zie ik dus als een extra bonus na al het leesplezier die ik al mocht ervaren bij Rivieren!
afbeelding van Marc De Pril
Marc De Pril
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Dit is het eerste van de vijf die ik gelezen heb en ik moet eerlijk bekennen dat ik, na lectuur van de flaptekst, een beetje ontgoocheld ben. De verhalen (misschien op het laatste na) spraken me niet meteen aan en het taalgebruik vond ik soms zwaar op de hand en vèrgezocht... Ik heb hieronder een paar voorbeelden afgedrukt. p.34 Hoog oprijzende dennen staken in de nevel hun kruinen bij elkaar….als inquisiteurs die over zijn toekomst beschikten p.35 Alle takken dropen van motregen en dauw, in dalen en kloven hingen wolken als grauwe wormen… p.35 De uitgedroogde bedding lag vol met stammen een morene van hout… p.35 Een paar minuten later klonk er een voorwereldlijk gedreun… p.36 Grote drijvende eilanden…als voorwereldlijke grote slangen van hout… p.42 Durlachers merrie begon voorzichtig aan de afdaling. Haar berijder volgde behoedzaam elke kanteling van haar schonkige rechterhand… Ben ik te kritisch of heb ik het verkeerd gelezen?
afbeelding van Karla De Greeve
Karla De Greeve
reageerde 6 maanden 1 week geleden
Nu ik je voorbeelden lees, vind ik de taal ook nogal zwaar op de hand en gezocht, terwijl mij dit tijdens het lezen niet opgevallen is. Het zal met de context te maken hebben, ik had enkel moeite met af en toe wat moeilijke woorden, daarbij kwam het mij over dat de auteur al "te nadrukkelijk" wil bewijzen hoe erudiet hij is. Maar nu ben ik bezig met "hoogmoed" (60 pagina's gelezen) en in dat boek vind ik het taalgebruik tot nu toe veel geforceerder - vermoeiend om te lezen, als een auteur in elke zin wil bewijzen hoe slim hij is.

Pagina's